Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Scroll to top

Top

No Comments

Συνέντευξη με τον Μέλιο Κατσαμάκη των Melios Balkana Mama

Συνέντευξη με τον Μέλιο Κατσαμάκη των Melios Balkana Mama

O leader της πιο energizer μπάντας μάς μιλά για την τέχνη, τη μαγεία των live εμφανίσεων και για μουσικούς συνδυασμούς από ροκ μέχρι ρεμπέτικο. Θετική ενέργεια και άκρως χορευτικοί, βαλκανικοί ρυθμοί υπό χάλκινους ήχους. Γιατί οι Melios Balkana Mama είναι κίνημα!

Πώς ασχοληθήκατε με τη βαλκανική μουσική;
Ασχολούμαι από μικρός με διάφορα είδη μουσικής. Οι γονείς μου έβλεπαν πολλές ταινίες του Κουστουρίτσα, άκουγαν δίσκους και είχα κολλήσει με τον ήχο των πνευστών. Αρχικά ξεκίνησα με βιολί, έπειτα συνέχισα με κιθάρα και στην ηλικία των 8 ετών κατέληξα στην τρομπέτα. Ευτυχώς στο χωριό μου, την Καστέλλα Ευβοίας, ήρθε ένας «τρελός» Γερμανός με backpack και μια παλιά μηχανή και έφτιαξε ωδείο. Επίσης, στο χωριό μου, οι κάτοικοι είναι 60% Τσιγγάνοι και 40% Έλληνες – μάλιστα ο θείος μου έφτιαξε το πρώτο δημοτικό σχολείο για Αθίγγανους στην Ελλάδα.

 

Yπήρχε δηλαδή διάχυτη στον αέρα η κουλτούρα αυτή. Μπορεί να μην έπαιζαν βαλκανική μουσική, αλλά σας επηρέασε αυτή η κουλτούρα ζωής;
Ναι, όντως. Δεν έχω ξαναδεί να συνυπάρχουν τόσο αρμονικά Τσιγγάνοι με Έλληνες. Είναι αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι δε χάνουν την ταυτότητά τους. Και τελικά δεν ξέρω ποιοι περνάνε καλύτερα – οι Έλληνες ή οι Τσιγγάνοι. Δεν είναι τυχαίο που ζουν παγκοσμίως έτσι. Το DNA τελικά είναι πολύ πιο δυνατό από τα θέλω μας. Αν και πρέπει να γίνουν πολλά πράγματα ακόμα για αυτούς, εγώ προσωπικά τους χαίρομαι.

 

Y&R LOGO High
Πώς προέκυψε το όνομα της μπάντας;
Στο μυαλό μου είχα εντάξει την Ελλάδα περισσότερο στα Βαλκάνια και όχι τόσο στην Ευρώπη, μουσικά κυρίως. Επίσης, θεωρούσα πάντα την Αθήνα μητέρα των Βαλκανίων, μητροπολιτική πόλη δηλαδή. Κι έτσι βγήκε το Balkana Mama, αν και στα αγγλικά είναι λάθος έκφραση, δεν υπάρχει. Το όνομά μας πολλές φορές μπερδεύει πολύ κόσμο.

 

Πώς βρέθηκαν τόσοι εκλεκτοί μουσικοί μαζί σε μια τόσο πρωτοποριακή και συγχρόνως παραδοσιακή μπάντα;
Η αλήθεια είναι ότι δε βρεθήκαμε τυχαία, τους μάζεψα (γέλια). Όταν κάποια στιγμή άρχισα να γράφω τραγούδια αυτού του στιλ, σκεφτόμουν πώς θα φτιάξω την μπάντα, αλλά μου έβγαιναν πολλά τα άτομα. Εντωμεταξύ, η μπάντα ξεκίνησε όταν άρχισε και η κρίση στην Ελλάδα και όλοι μου έλεγαν: «Θα κάνεις μπάντα με τόσα άτομα;». Όμως δεν έβρισκα τον λόγο να μην κάνω κάτι επαναστατικό˙ γιατί άλλωστε να μη δώσεις στον κόσμο κάτι που είναι grande; Επίσης, αυτή η μουσική δεν παίζεται αν δεν είναι grande! Μπορείς να παίξεις βαλκανική μουσική μόνο με ένα βιολί ρουμάνικο, αλλά εγώ δεν ήθελα να κάνω αυτό. Ήθελα να είναι λίγο περφορμίστικο, γιατί η ταυτότητα της μπάντας είναι το brass section.

 

Ο Μέλιος Κατσαμάκης των Melios Balkana Mama

 

Πείτε μας λίγο για τη σύνθεση … Τι όργανα έχει το δεκαμελές σας γκρουπ;
Τούμπα παίζει ο Παναγιώτης Καμβυσίδης, άλτο σαξόφωνο παίζει ο Μάρκος Καραβάς, τρομπόνι ο Jim Σταρίδας, σοπράνο σαξόφωνο ο Γιώργος Κάστανος, τύμπανα ο Jim Μποσινάκος, ηλεκτρική κιθάρα ο Σπύρος Πελεκάνος, ηλεκτρικό μπάσο ο Παναγιώτης Δανίκας, στη φωνή είμαι εγώ και η Μυρτώ Καμβυσίδη. Επίσης, παίζω τρομπέτα, ενώ στις ενορχηστρώσεις και στα πλήκτρα είναι ο Αλέξανδρος Λιβιτσάνος. Σε διάφορες συναυλίες, εάν δεν μπορεί κάποιος, παίζει κάποιος άλλος, με αποτέλεσμα να έχουν παίξει οι καλύτεροι πνευστοί της χώρας. Έχουν παίξει μαζί μας πολλοί δεξιοτέχνες της τρομπέτας, του κλαρίνου, του σαξόφωνου και της τούμπας.

 

Άρα, δε βαριέστε κιόλας, σωστά;
Φυσικά! Ωστόσο, είμαι υπέρ της σταθεροποίησης, γιατί με αυτόν τον τρόπο ξέρεις τι λάθος θα κάνει ο άλλος και μπορείς να τον καλύψεις και να σε καλύψει. Επειδή στα live είμαστε συνέχεια πάνω κάτω, δεν είναι εύκολο να μην κάνεις λάθη. Και είναι πολύ σημαντικό το μουσικό κομμάτι να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του κοινού, επομένως πρέπει να μπορεί να καλύπτει ο ένας τον άλλον. Και αυτό έχουμε μάθει να το κάνουμε.

 _

Ήσασταν φίλοι πριν σχηματιστεί το γκρουπ;
Με τον μπασίστα παίζαμε πάντα μαζί σε ό,τι μπάντες είχα φτιάξει μετά το σχολείο. Με τους άλλους βρεθήκαμε μέσω φίλων. Την μπάντα τη φτιάξαμε με τον Αλέξανδρο Λιβιτσάνο και τον προηγούμενο ντράμερ μας, τον Κωνσταντίνο Σαλάβα, που πήγε στα Γιάννενα για να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Από την αρχή έχουν γίνει αλλαγές, αλλά από τη στιγμή που έγινε αυτή η σύνθεση που υπάρχει και σήμερα, έδεσε καλύτερα η ομάδα.

_

Το πρώτο σας βιντεοκλίπ πάντως για το τραγούδι «Balkan Rembetiko» αποτυπώνει ένα πολύ παρεΐστικο κλίμα! Πολλή ενέργεια, πολλή χαρά, πολύ χοροπήδημα, έτσι είστε συνήθως;
Έτσι είναι οι συναυλίες μας. Εγώ πραγματικά δεν ακουμπάω πάτωμα σε κάθε live! Στις συναυλίες παρατήρησαν πολλοί ότι πηδάω πολύ ψηλά κι έτσι κατάλαβα ότι έχω μεγάλο άλμα. Ίσως έπρεπε να ασχοληθώ με κάτι άλλο (γέλια). Γενικά, αυτό που θέλω είναι να παρουσιάσω στον κόσμο ένα πρόγραμμα που έχει μεν μουσική ποιότητα, αλλά είναι και ξέγνοιαστο συγχρόνως. Ούτε θα τετραγωνίσουμε τον κύκλο ούτε η τέχνη που κάνουμε θα αλλάξει τη μουσική στην Ελλάδα. Θέλω να έρχεται ο άλλος και να μπορεί να χορεύει για να διασκεδάσει αλλά και να έχει τροφή για να σκεφτεί λίγο.

 

Ο Μέλιος Κατσαμάκης των Melios Balkana Mama

 

Φαντάζομαι θα ήταν πολλές οι ώρες της ηχογράφησης για μια τόσο μεγάλη μπάντα, έτσι δεν είναι;
Δεν είναι τόσες πολλές στην πραγματικότητα, γιατί ηχογραφούμε live όλα τα όργανα μαζί. Επομένως, γλιτώνουμε αρκετές ώρες, αλλά χάνουμε κιόλας, γιατί πρέπει να πετύχουμε συγχρόνως όλοι μαζί το άρτιο! Το «Balkan Rempetiko» που έχετε ακούσει δεν έχει καμία επεξεργασία, εκτός από τη μείξη που έγινε μετά.

_
Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Στις δοκιμές ηχείων που κάνουμε εδώ, βλέπουμε ότι πολλές ηχογραφήσεις είναι πολύ κακές γιατί δίνουν μεγάλη έμφαση στα μπάσα και στα πρίμα, ώστε να ακούγονται καλά από τα φορητά κυρίως ηχοσυστήματα. Ωστόσο, σε υψηλής πιστότητας ηχοσυστήματα, το τελικό αποτέλεσμα είναι πολύ μέτριο.
Το αντιμετωπίσαμε και εμείς αυτό το πρόβλημα – αντίστροφα βέβαια. Όταν ακούσαμε το «Balkan Rempetiko» στο ραδιόφωνο, δεν ήταν τόσο καλή ποιότητας. Επειδή η ηχογράφηση είναι live, δε γίνεται να το πειράξεις μετά. Επομένως πρέπει να διαλέξεις τι θες να κάνεις, θέλεις μια ηχογράφηση που θα ακούνε σε 5 χρόνια και να έχει ποιότητα ή θες να το ακούνε στο ραδιόφωνο και να είναι χιτάκι;

 

Υπάρχει μια τάση «ανακάλυψης» των πνευστών τα τελευταία χρόνια στην ελληνική μουσική σκηνή. Πού νομίζετε ότι οφείλεται αυτό;
Παλιά ήταν μόδα το ροκ, που δεν έχει πνευστά. Οι Έλληνες γενικά «μιμούνταν» τα ευρωπαϊκά ροκαμπίλια, οπότε δεν έβαζαν πνευστά. Επίσης, όταν μάθαινες μουσική, συνήθως τη μάθαινες σε ένα αποστειρωμένο ωδείο. Επομένως, θα μάθαινες πιάνο ή βιολί ή κιθάρα. Αν μάθαινες κιθάρα, πήγαινες στην ηλεκτρική κιθάρα μετά, και όχι σε πνευστό. Παράλληλα, ήταν πολύ λίγοι οι δάσκαλοι των πνευστών. Ακόμα και σήμερα οι δεξιοτέχνες πνευστοί στην Ελλάδα μετριούνται στα δάχτυλα. Κάθε όργανο έχει περίπου 10 δεξιοτέχνες, που σε σχέση με τη χώρα είναι πολύ λίγοι.

Τα δικά σας μουσικά ερεθίσματα; Ποια ήταν τα πρώτα ακούσματά σας στο σπίτι;
Ακούγαμε ό,τι μουσική άκουγαν όλοι οι γονείς στην Αθήνα μετά τη μεταπολίτευση. Χαρούλα Αλεξίου, Χατζιδάκι… Γενικά πολλά ελληνικά, ειδικά από τον πατέρα μου με τα βινίλια. Η μητέρα μου ήταν λίγο πιο ροκού˙ άκουγε Pink Floyd, Rolling Stones, Beatles… Λαϊκή μουσική δεν έπαιζε σπίτι μου. Μόνο ο αγαπημένος μου θείος, που ήταν ο μέντοράς μου και με μεγάλωσε στο χωριό όταν οι γονείς μου δούλευαν στην Αθήνα, άκουγε πολύ καλή λαϊκή μουσική. Έτσι, πήρα και το λαϊκό ερέθισμα, το οποίο προσπαθώ να το συνδυάσω και στα δικά μου τραγούδια, όπου κάνω μια μείξη απ’ ό,τι μου άρεσε: από λαϊκό μέχρι balkan, μέχρι ποπ, μέχρι οτιδήποτε.

 

Νομίζω είναι πολύ δύσκολο να συνδυάζεις όλα αυτά τα στοιχεία και να βγαίνει ισορροπημένο το αποτέλεσμα έτσι δεν είναι;
Δεν έχω ψάξει πολύ για να βρω τις ισορροπίες. Έτσι μου βγήκε εκείνη τη στιγμή, μου άρεσε όταν το έκανα, ρώτησα πέντε φίλους πώς τους φαίνεται, και το έκανα. Απ’ ό,τι φαίνεται, αρέσει σε κάποιον κόσμο. Δεν μπορείς να αρέσεις σε όλους πάντως.

 

“Τρομπέτα του 1940, μου την έφερε φέτος ο πατέρας μου από τη Νέα Υόρκη. Είναι η πιο φτηνή τρομπέτα που έχω, αλλά παίζει καλύτερα από όλες. Έχω τρομπέτα των 2.500 ευρώ, αλλά εγώ παίζω πάντα με αυτή.”

 

Το ελληνικό κοινό ανταποκρίνεται σε κάτι τόσο φρέσκο για τα εγχώρια μουσικά δεδομένα;
Η αλήθεια είναι ότι το κοινό ανταποκρίνεται περισσότερο απ’ όσο περίμενα. Το βλέπω αυτό και στα live, γιατί όλα τα τραγούδια –και ειδικά τα καινούρια– εκεί είναι όπου τεστάρονται. Ας πούμε το «Γλυκό μελαχρινό», που θα βγει τώρα, το παίξαμε δεύτερη φορά με την μπάντα σε live και έγινε χαμός. Θέλω να βλέπω τις αντιδράσεις του κόσμου. Καταλαβαίνω από τα πρόσωπα αν βαριέται ο άλλος ή όχι. Στα live μου αρέσει πολύ να ασχολούμαι με το κοινό, αν δω ας πούμε ότι κάποιος κοιτάει το ταβάνι, μπορώ να κατέβω κάτω να του πιάσω κουβέντα.

 

Λένε ότι οι τραγουδιστές κοιτάνε το μέτωπο των ακροατών, δεν εστιάζουν στα μάτια, γιατί υπάρχει κίνδυνος να αφαιρεθούν και να αποσυντονιστούν από το τραγούδι, με εσάς είναι ετσι;
Όχι, εγώ κοιτάζω στα μάτια συνήθως. Ουσιαστικά κοιτάω δύο πράγματα: ή τα μάτια ή τα πόδια για να δω αν χορεύουν. Αν χορεύουν, είμαστε καλά. Αλλά και στους στίχους κοιτάζω πάντα στα μάτια – και άντρες και γυναίκες. Εγώ βέβαια, είμαι τραγουδοποιός, δεν είμαι τραγουδιστής. Τραγουδιστής είναι κάποιος που είναι καταρτισμένος, έχει κάνει σπουδές πάνω σε αυτό. Εγώ γράφω τραγούδια, τραγουδάω τα τραγούδια μου και διασκευάζω άλλα γνωστά τραγούδια με σκοπό πάντα να διασκεδάζω τον κόσμο.

 

Ποιος γράφει τις διασκευές των κομματιών; Είναι ατομική ή συλλογική δουλειά;
Εγώ με τον Αλέξανδρο Λιβιτσάνο κάνουμε τις διασκευές. Αλλά όταν τα πάμε στην πρόβα, όλο και κάποιος βάζει την πινελιά του. Μου αρέσει να ρωτάω την άποψή τους. Ας πούμε, ο Jim είναι από την Αυστραλία, ο Παναγιώτης από την Καλαμάτα˙ ρωτάω την άποψη και των δύο. Η αλήθεια είναι πάντα κάπου στη μέση. Αλλιώς έχω μεγαλώσει εγώ, άλλα πράγματα έχω στο κεφάλι μου, αλλιώς είναι ο Jim, αλλιώς ο Αλέξανδρος, αλλιώς ο Παναγιώτης. Είμαι τυχερός γιατί παίζω με πολύ καλούς μουσικούς και μετράει πολύ η άποψή τους για μένα.

Egalite 5

Οι Melios Balkana Mama σε live εμφάνισή τους

Υπάρχουν δύο είδη τέχνης: η τέχνη για την τέχνη και η τέχνη για τον άνθρωπο, εσείς τι πιστεύετε;
Πρόσφατα διάβαζα τον ορισμό της τέχνης. Σύμφωνα με το λεξικό, ακόμα κι αν έχεις ζωγραφίσει τον πιο ωραίο πίνακα, αν δεν τον έχει δει κανένας, δε θεωρείται τέχνη. Γιατί τέχνη είναι αυτό που δημιουργείται και στη συνέχεια μεταφέρεται στο κοινό. Άρα, αναγκαστικά όλα αυτά πάνε μαζί. Αυτό που μου αρέσει να κάνω περισσότερο είναι το live, είναι το αγαπημένο μου. Πριν είμαι πάντα αγχωμένος, αλλά από τη στιγμή που θα πατήσω στη σκηνή, τα ξεχνάω όλα. Δεν είμαι πολύ του στούντιο. Έχει σημασία βέβαια και το γεγονός ότι είμαστε μια μπάντα για live. Γι’ αυτό ηχογραφούμε με αυτόν τον τρόπο που συνήθως δεν επιλέγεται από τους καλλιτέχνες, ώστε να καταφέρουμε να αποτυπώσουμε όσο μπορούμε τη συγκίνηση του live σε έναν δίσκο. Αλλά τελικά αυτό δε γίνεται με τίποτα! Στο live όλο αυτό δημιουργείται και από τον κόσμο. Δεν είσαι εσύ, είναι ο κόσμος από κάτω. Σε κοιτάζει ο άλλος στα μάτια και περιμένει να του πεις κάτι. Στο στούντιο κοιτάζεις ένα μικρόφωνο και είσαι στο «Πάμε άλλη μία». Είναι σαν να έχεις πάει στον γιατρό και περιμένεις να σου πουν αν οι εξετάσεις βγήκαν καλές ή κακές. Ενώ το live είναι σαν να έχεις πάει διακοπές!

 

Σίγουρα το live έχει ενέργεια, είναι σαν ψυχοθεραπεία είναι επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων που δεν γνωρίζονται αλλά έχουν ένα κοινό την αγάπη για τη μουσική. Πως το βλέπετε εσείς;
Εμένα το τελευταίο πράγμα που με ενδιαφέρει στο live είναι να τα πω καλά. Με ενδιαφέρει να δω ότι ο άλλος περνάει καλά. Μπορώ να κάτσω ακίνητος, να ακούω καλά και να τα πω τέλεια, αλλά στο live θέλω να κάνω άλλο πράγμα! Κάτι χάνεις, κάτι κερδίζεις.

 

Όταν γράφετε είναι «σκέφτομαι και γράφω» όπως παλιά στο σχολείο ή «αισθάνομαι και γράφω»;
Εξαρτάται από το τραγούδι. Υπάρχουν τραγούδια που σου έχει βγει το «αισθάνομαι και γράφω» στο πρώτο κουπλέ, έχεις βρει ένα ρεφρέν και μετά πρέπει να κολλήσεις την πάνω με την κάτω ιστορία, οπότε πάει «σκέφτομαι και γράφω». Είναι λίγο από όλα.

 

Η τέχνη μπορεί να μας βοηθήσει σε αυτές τις δύσκολες ώρες που βιώνουμε στη χώρα μας;
Μα τα πάντα είναι τέχνη! Τέχνη δεν είναι μόνο η μουσική ή η ζωγραφική! Και το περπάτημα στα ψηλά τακούνια, ας πούμε, μορφή τέχνης είναι. Το να κάνεις έναν άνθρωπο να αισθανθεί καλύτερα τέχνη είναι κι αυτό. Τα πάντα στη ζωή είναι μια τέχνη. Και τι θα πει τέχνη τελικά; Ούτως ή άλλως, και η δουλειά του υδραυλικού μια τέχνη δεν είναι; Όσον αφορά τη μουσική τέχνη, πιστεύω ότι πολύς κόσμος μπορεί να γίνει και καλύτερα και χειρότερα. Εξαρτάται τι θα βάλεις να ακούσεις. Μπορεί να βάλεις κάτι που να σου θυμίσει μια παλιά ιστορία, κάτι θλιβερό και να σε λυπήσει – αν και δε θεωρώ ότι η λύπη είναι κακό συναίσθημα.

 

Stavros 1

Οι Melios Balkana Mama σε live εμφάνισή τους

Η νυχτερινή μουσική ζωή στην Αθήνα τουλάχιστον είναι πολύ έντονη με πολλές μουσικές σκηνές και αξιόλογους καλλιτέχνες. Γιατί είναι τόσο δυσκίνητη η είσοδός τους στη δισκογραφία;
Οι δισκογραφικές παίρνουν το cd και το πουλάνε σε καταστήματα που κάνουν αυτή τη δουλειά. Από τη στιγμή που το μεγαλύτερο τέτοιο κατάστημα, το Metropolis, έκλεισε, ο κόσμος δεν έχει πια λεφτά να αγοράσει cd, υπάρχει το internet που μπορείς να κατεβάσεις πολλή μουσική, οπότε οι δισκογραφικές δεν έχουν πλέον το κίνητρο να αναλάβουν νέους καλλιτέχνες. Δεν είναι δύσκολη η πρόσβαση στις δισκογραφικές, απλά πλέον δεν πουλάνε και ζουν και οι ίδιες με το ζόρι. Πλέον από τις 100 δισκογραφικές που είχαμε, έχουμε μείνει με 5!

 

Δεν έχει να κάνει και με τις γνωριμίες;
Όχι τόσο. Περισσότερο έχει να κάνει με το αν υπάρχει λόγος να επενδύσουν σε κάτι άλλο τώρα που το ταμείο είναι μείον.

 

Ενώ είστε ένα νέο γκρουπ, έχετε ήδη στο ενεργητικό σας πολύ σημαντικές και πρωτότυπες συνεργασίες.
Ναι, έχουμε κάνει όμορφες συνεργασίες. Έχουμε συνεργαστεί με τον Παναγιώτη Καλαντζόπουλο, με τον Κωστή Μαραβέγια, με τον Νίκο Πορτοκάλογλου, τον Γιάννη Κότσιρα, τον Γεράσιμο Ανδρεάτο και τη Σοφία Παπάζογλου. Μας έχουν βοηθήσει όλοι πάρα πολύ.

 

Τι άποψη έχετε για την καινούργια μορφή της μουσικής αγοράς, δηλαδή για τις υπηρεσίες Music Streaming;
Είμαι υπέρ τέτοιων υπηρεσιών˙ είναι προτιμότερες από το να κατεβάζεις τα τραγούδια παράνομα. Ούτως ή άλλως, και εμείς οι μουσικοί κάνουμε μια δουλειά. Το καλύτερο είναι να υπάρχει ίση μεταχείριση: όποιος έχει χρήματα να αγοράσει έναν δίσκο, είναι καλό να τον αγοράζει, όποιος δεν έχει είναι καλό να τον βρίσκει. Αλλά θεωρώ πολύ δίκαιο το Music Streaming, γιατί είναι μια τόσο φθηνή υπηρεσία πλέον. Άλλωστε όλοι πια έχουν smartphone και δε χρειάζεται καν να κατεβάσεις ένα τραγούδι! Μπορείς να το ακούσεις κατευθείαν όπου κι αν είσαι!

 

Βινίλιο, cd ή MP3;
Είμαι υπέρ του βινιλίου, αλλά, όταν θέλεις να πας μια εκδρομή, είναι εύκολο να έχεις τα τραγούδια σε MP3 στο κινητό σου. Κι εγώ πλέον όταν πηγαίνω κάπου, βάζω τα ακουστικά μου, πατάω play και ακούω οπουδήποτε. Αλλά τον ήχο που βγάζει το βινίλιο, δεν το βγάζει τίποτα άλλο. Μου χάρισαν πρόσφατα ένα αυτοενισχυόμενο πικάπ Fidelio και μόλις έβαλα πάνω παλιά βινίλια ήταν λες και ζωντάνεψε το σπίτι!

 

Ο Μέλιος Κατσαμάκης κατά τη διάρκεια της συνέντευξης στα γραφεία μας

 

Ποιο ήταν το πρώτο ηχοσύστημα που είχατε για να ακούτε μουσική στο σπίτι;
Είχαμε ένα πικάπ Dual! Γύρω στην εφηβεία, πήρα ένα σύστημα Sony compact mini, τα τυπικά εκείνης της εποχής, που τα είχαν όλα: cd, κασέτες, πικάπ από πάνω και ραδιόφωνο.

 

Θα μας πείτε για την πρώτη σας δισκογραφική δουλειά; Οι πρώτες διαρροές μαρτυρούν έναν πολύ φωτεινό δίσκο!
Παραγωγός μας είναι ο Σπύρος Γκουδέβενος από την Good Brothers Studios και ο δίσκος θα γίνει από την ΕΜΙ. Ελπίζω να έχει κυκλοφορήσει μέχρι τον Νοέμβριο. Ανυπομονώ να φύγει από τα χέρια μας και να ξεκινήσω να γράφω για τον δεύτερο. Ήδη οργανώνω κάποια πράγματα για τον δεύτερο, αλλά, αν δε φύγει η πρώτη δουλειά από πάνω σου, δεν έρχεται τελικά η έμπνευση.

 

Συνέντευξη: Β. Αναγνωστοπούλου/Σ.Κοζανίδου – Φωτογραφίες: Χρ. Γεωργακάς

Submit a Comment