Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Scroll to top

Top

No Comments

Ελένη Τσαλιγοπούλου “Το τζιβαέρι της ψυχής μας”

Ελένη Τσαλιγοπούλου “Το τζιβαέρι της ψυχής μας”

Tζιβαέρι είναι μια λέξη τούρκικη, cevahir που κυριολεκτικά σημαίνει ένα είδος πολύτιμου λίθου. Με το πέρασμα των χρόνων τζιβαέρι, μεταφορικά, έμεινε να σημαίνει θησαυρός ή γενικά κάτι το πολύτιμο. «Τζιβαέρι» είναι όμως και ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια της ξενιτιάς, που χρόνια τώρα είναι συνυφασμένο με την πολύτιμη, για τη μουσική τέχνη, χροιά της φωνής της Ελένης Τσαλιγοπούλου. Τη συναντήσαμε ένα απόγευμα στο στούντιο ακρόασης του Tech Matrix μαζί με τον Σπύρο Χατζηκωνσταντίνου, τον βασικό μουσικό των Μπογκάζ μουζίκ, που τη συνοδεύουν παντού τα τελευταία 4-5 χρόνια και περάσαμε υπέροχα. Μιλήσαμε για την ποιότητα της μουσικής και του ήχου, τον οποίο προσέχουν φοβερά σαν ομάδα. Η Ελένη είναι ένας πολύτιμος άνθρωπος και μια μεγάλη καλλιτέχνιδα που είναι στα καλύτερά της μετά από 30 χρόνια στο τραγούδι. Στα live της γίνεται χαμός για έναν και μόνο λόγο, είναι αληθινή και δίνεται σε αυτό που κάνει με όλη της την ψυχή ακούραστα, με υπομονή, επιμονή και μεγάλη αγάπη.

 

ELENI_2

Η Ελένη Τσαλιγοπούλου με τους Μπογκάζ μουζίκ… Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να δώσετε όνομα στην μπάντα;
Καταρχήν νιώθω πάρα πολύ καλά που τραγουδάω σε μια μπάντα μετά από 30 χρόνια στο τραγούδι, γιατί ως τώρα δεν υπήρχε μια ομάδα μουσικών που να είναι συνέχεια μαζί μου. Ό,τι χτίζαμε με μια ορχήστρα, εκεί περίπου στη δεκαετία του 2000, καταστρεφόταν μετά από έναν χρόνο, γιατί τόσο κρατούσαν οι συνεργασίες αυτού του είδους, πάρα πολύ λίγο, και μετά ξανά από την αρχή. Αυτό ήταν κάτι που δε μου άρεσε καθόλου, γιατί κάποια στιγμή βλέπεις ότι και ο πολύ καλός μουσικός βαριέται, δε δίνει τον καλύτερό του εαυτό. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα οι μουσικοί να πηγαίνουν με πολύ μεγάλη ευκολία από τον έναν τραγουδιστή στον άλλον.
Βρεθήκαμε λοιπόν οι τέσσερις, δηλαδή ο Σπύρος και ο Αριστείδης στις κιθάρες, ο Βαγγέλης στα τύμπανα και ο Χάρης στο μπάσο και είδαμε ότι αυτό που μας ενδιέφερε είναι να είμαστε μαζί και να δουλεύουμε μαζί. Κάναμε αρκετές συναυλίες, τα καταφέραμε τον πρώτο χρόνο, ήρθε ο δεύτερος, ήρθε και ο δίσκος. Κάποια στιγμή με το που εμφανίστηκαν ο Αποστόλης με το κανονάκι και ο Αργύρης με τα κρουστά, μας άρεσε τόσο πολύ το αποτέλεσμα, που είπαμε ότι χρειαζόμασταν πια και ένα όνομα που να κρύβει Ανατολή και Δύση μαζί.

Και το όνομα Μπογκάζ πώς προέκυψε;
Ε: Το Μπογκάζ είναι ο άνεμος που φυσάει από τον Βόσπορο προς τη Δύση. Μας βάπτισε ο Ζούδιαρης. Ψάχναμε να βρούμε όνομα, λέγαμε διάφορα, όπως Kithara project… οπότε πετάγεται ο Ζούδιαρης και προτείνει το Μπογκάζ μουζίκ!
Σ: Μας πήρε ένα ολόκληρο βράδυ πίνοντας ποτά, αλλά πέτυχε.

ELENI_5-1031x1280

Με αφορμή την ονομασία του συγκροτήματος, ο Σπύρος είναι η κολώνα, ο ακρογωνιαίος λίθος των Μπογκάζ;
Ε: Βέβαια. Τα τελευταία χρόνια είναι ο άνθρωπός μου σε οτιδήποτε φρέσκο και νέο έχει μπει στη ζωή μου όσον αφορά τη μουσική. Εξαιτίας του ακολουθώ μια νέα πορεία, όχι βέβαια πως ήθελα και εγώ πολύ σπρώξιμο για να το κάνω. Αλλά είναι φοβερό να υπάρχει ένας άνθρωπος με τον οποίο έχεις τόσα κοινά πράγματα μουσικά και αισθητικά στη μουσική…. Πάρα πολλά έχω μάθει από τον Σπύρο.
Σ: Κι εγώ μαθαίνω συνέχεια από την Ελένη, είναι σαν να παίζεις με έναν μεγάλο ξένο καλλιτέχνη… Μια ζωή έπαιζα με μπάντες όπως οι Μπλέ, o Παυλίδης και οι B-movies. Το ίδιο αισθάνθηκα όταν έπαιξα και με την Ελένη.

 

Μουσική πώς αποφασίσατε να γράψετε μαζί;

Ε: Εύκολα! (γέλια) Ξέρεις, η μουσική είναι για εμένα ένα ωραίο παιχνίδι. Στις πρόβες ήχου πάντα όλοι έλεγαν τι ωραίες ιδέες έχω. Εγώ όμως ως μη μουσικός, ούτε ένα ακόρντο δεν παίζω, αλλά συνεχώς σκαρφίζομαι μελωδίες και μουσικά θέματα.
Σ: Κυρίως μελωδίες φτιάχνει η Ελένη. Ωραίες μελωδίες. Και εμείς από κάτω αρχίζουμε και σκαλίζουμε τα όργανα, χτίζουμε ένα μουσικό περιβάλλον. Το κάνει να φαίνεται εύκολο.
Ε: Βρήκα έναν άνθρωπο, για να μπορέσω να γράψω τραγούδια. Ξεκινήσαμε με σκοπό να γράψω τάχα μόνο εγώ, αλλά τελικά ποτέ δε γίνεται αυτό, όλα τα τραγούδια τα γράφουμε μαζί με τον Σπύρο.

Γράφετε μαζί μουσική. Η σύνθεση είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση, γιατί θέλει μελέτη αλλά και χαρακτήρα από την πλευρά του δημιουργού… Πώς είναι να συνθέτουν δυο άνθρωποι ένα πράγμα; Δυο μυαλά, δυο καρδιές… Πρέπει να συμφωνήσουν και να καταλήξουν σε ένα αποτέλεσμα… Πώς είναι αυτό; Είναι δύσκολο;
Ε: Κάποιες φορές είναι δύσκολο, κάποιες φορές γίνεται με τη μία. Αλλά άλλες φορές, ειδικά τώρα σε αυτό τον δίσκο που θα έρθει, επειδή έχουν περάσει τρία, τέσσερα χρόνια που γράφουμε αυτά τα τραγούδια και επειδή περνάει ο καιρός και αλλάζουμε, λέμε: «Πo πo, αυτό τώρα δε μας αρέσει καθόλου, κάτσε να το κάνουμε κάτι άλλο, να δούμε πώς μπορεί να εξελιχθεί και να γίνει λίγο καλύτερο».
Σ: Εντάξει, είναι φορές που δε συμφωνούμε σε πολλά, αλλά πάντα τα βρίσκουμε. Συχνά τυχαίνει να σκαλίζω κάποια μουσική και τότε έρχεται η Ελένη και προσθέτει μια μελωδία. Κάπως έτσι γίνεται.

ELENI_7

 

Πώς είναι δηλαδή η διαδικασία της σύνθεσης; Μπορεί να έχετε τα λόγια και η Ελένη να σιγοτραγουδάει μια μελωδία, έναν ρυθμό ή το αντίστροφο;
Σ: Το κακό είναι ότι ποτέ δεν έχουμε τα λόγια.
Ε: Τώρα χτύπησες φλέβα. Δυστυχώς δεν μπορώ να έχω ένα ωραίο κείμενο και να το μελοποιήσω, επειδή δεν είμαι συνθέτης. Μου είναι πολύ πιο εύκολο να καθίσω και να σκαρώσω μια μελωδία και μετά να αναθέσω το δύσκολο έργο στον στιχουργό. Το άλλο είναι πολύ δύσκολο, αλλά το έχουμε κάνει δυο, τρεις φορές. «Των φίλων τα σπίτια» είναι ένα τέτοιο τραγούδι, στο οποίο με βοήθησε ο Λειβαδάς.
Λοιπόν, εμείς αυτό θα κάνουμε, νομίζω ότι είναι η νέα τάση. Εγώ θα παίρνω τους μουσικούς και τους συνθέτες και θα τους λέω ότι έχω μια ιδέα, γιατί αυτό μόνο με φίλους γίνεται. Δεν μπορείς να πεις στο άσχετο: «Κύριε τάδε, θα μου βάλετε λόγια σε αυτή τη μελωδία;» (Γέλια). Με την παρέα γίνονται όλα… Αν δεν το θέλανε οι φίλοι που φτιάξαμε τα τραγούδια, δε θα μπορούσα με τίποτα να γράψω μουσική. Μπορούσαν να μου πουν, ας πούμε: «Ελένη, δεν έχω χρόνο» ή «δοκίμασε να το κάνεις μόνη σου».Τελικά όμως είναι τέλειο να βγαίνει από μια ομάδα φίλων κάτι τόσο ωραίο, και φυσικά αυτό δείχνει σχέση και ανάγκη για μουσική.
Σ: Είναι πραγματικά δύσκολο όταν δεν γράφει κάποιος και στίχους και μουσική. Όταν πετυχαίνει όμως χαιρόμαστε σαν μωρά.

Το φετινό πρόγραμμα είναι καταπληκτικό, με τρομερές διασκευές, όπως το «Καραπιπερίμ».
Ε: Ναι. Ξεκινήσαμε στο Passport στον Πειραιά και θα το συνεχίσουμε στην Αρχιτεκτονική. Το «Καραπιπερίμ» το τραγούδησα με την Dilek Koc στον δικό της δίσκο. Η Dilec το λέει στα τούρκικα και εγώ στα ελληνικά. Καταχάρηκα, γιατί το ξαναθυμήθηκα. Εμείς είμαστε και λίγο καταραμένοι άνθρωποι. Όλα αυτά τα τραγούδια που στη δεκαετία του ’80 τα είχαμε πει άπειρες φορές, μετά κάπως τα βαρεθήκαμε. Μου λένε ας πούμε τα παιδιά: «Γιατί δε λέμε τη ‘‘Μισιρλού’’;» …Βαριέμαι, θέλω να πω ότι πάλι πρέπει να ρίξουμε πολλή δουλειά, πάλι πρέπει να σπαζοκεφαλιάσουμε για το πώς θα παίξουμε το κομμάτι για να έχει ενδιαφέρον στο σήμερα.
Σ: Έλα, πες την αλήθεια όμως… άμα δε σε ψήσει κάτι στα λόγια, δεν το λες. Σαν μουσικοί χαιρόμαστε γιατί έχουμε φτιάξει ένα κομμάτι πάρα πολύ ωραία, τέλεια, ή έτσι νομίζουμε τουλάχιστον. Σίγουρα Θα δοκιμάσει να το τραγουδήσει, αλλά αν δεν την αγγίξουν κάποια λόγια, θα το αφήσει στην άκρη. Έχει να κάνει με τον λόγο.

ELENI_4

 

Μια άλλη ωραία διασκευή είναι το «Έξω ντέρτια και καημοί» στο δεύτερο μέρος του προγράμματος και έχει πολύ ενδιαφέρον ο τρόπος που το προσεγγίζετε.
Ε: Ναι, πραγματικά. Έχει να κάνει όμως και με τα λόγια: «Έξω ντέρτια και καημοί, θέλω απόψε να γλεντήσω»… Δηλαδή άμα δεν τον χρειαζόμαστε αυτή τη στιγμή αυτό τον στίχο… πότε θα τον χρειαστούμε;

Πάντως, το φετινό πρόγραμμα είναι φανερό ότι το έχετε φτιάξει με πολύ μεράκι και έχει πετύχει ιδιαίτερα. Πώς το έχετε καταφέρει αυτό;
Ε: Άλλη τέχνη είναι να τραγουδάς, άλλη είναι να γράφεις στίχους και μουσική και άλλη τέχνη είναι να κάνεις πρόγραμμα. Αυτό που το κάνει πιο ξεχωριστό είναι η επιμονή των πέντε τελευταίων χρόνων σ΄ αυτή την κατεύθυνση και κάποια υπέροχα τραγούδια που είχα άχτι να τα πω. Φέτος λοιπόν που έχουμε τον Αποστόλη Τσαρδάκα με το κανονάκι γίνεται εύκολα.

Ο ήχος και η ποιότητά του τι ρόλο παίζουν στη μουσική σας;
Ε: Αυτό είναι κάτι που στην κυριολεξία δε θα μπορούσε να γίνει εύκολα αν δεν υπήρχε ο Σπύρος και η μπάντα μας. Ο ήχος και η παραγωγή για τον Σπύρο είναι όλη του η ζωή, είναι κάτι σαν εμμονή.
Σ: Ο ήχος είναι το πιο σημαντικό κομμάτι ενός τραγουδιού. Μερικές φορές αγνοώ τους στίχους και τη σύνθεση για χάρη του ήχου. Και μετά επανέρχομαι. Ίσως ακούγεται λίγο χαζό έτσι όπως το λέω, αλλά είναι η αλήθεια. Και δεν έχει να κάνει με τα παιξίματα ή με την δεξιοτεχνία. Χρειάζεται έμπνευση και αισθητική για να παράγεις ήχο.

ELENI_6

 

Πρόσφατα διαβάσαμε σε συνέντευξη ότι είπατε: «Είμαστε οι Μπογκάζ μουζίκ» και μας έκανε φοβερή εντύπωση γιατί πολύ λίγοι καλλιτέχνες μπορούν να το πουν αυτό.
Ε: Για εμένα αυτό είναι ανάγκη. Ξέρω πολύ καλά ότι καθένας μόνος του δεν μπορεί να κάνει τίποτα άμα δεν έχει καλή παρέα. Τώρα ήρθε και έδεσε! Δεν ξέρω πού θα πάει όλο αυτό. Μακάρι να είμαστε γεροί και υγιείς και να βγει και ο δεύτερος δίσκος έτσι όπως θέλουμε. Έχω εμπιστοσύνη στο team, στον Σπύρο που κάνει τις ενορχηστρώσεις και επιμελείται την παραγωγή ήχου, τον Ανδρέου για τις ηχογραφήσεις, τις μίξεις και επίσης την παραγωγή του ήχου αλλά και τον Ορέστη τον Φαληρέα από τους Imam Baildi κυρίως για την βοήθειά του στον αναλογικό ήχο όταν τον θέλουμε.

Το ψάχνετε πολύ το πράγμα, κάνετε δηλαδή έρευνα;
Ε: Είπες τη λέξη. Έρευνα κάνουμε… Τα τελευταία χρόνια κάνουμε μουσική έρευνα. Ακούμε πάρα πολύ μουσική μαζί. Έτσι, μπορούμε και ανακαλύπτουμε τις νέες τάσεις, κυρίως βρετανικές αλλά και μεσογειακές. Είμαστε προς τα εκεί, η αλήθεια είναι. Ακούμε, ας πούμε, Dead Combo, δύο Πορτογάλους κιθαρίστες που πειράζουν και αυτοί την παράδοση. Μοιάζουν πάρα πολύ με εμάς.

Ακούτε δυνατά ή χαμηλά μουσική;
Ε: Όταν κάνουμε τις μίξεις στο στούντιο, ακούμε χαμηλά, αλλά όταν τις παίρνουμε για να τις ακούσουμε στο σπίτι, εκεί ακούμε δυνατά κάποιες φορές. Όμως όλοι οι καλοί μάστορες του ήχου ακούνε σιγά. Ο κανονικός ακροατής βέβαια ακούει δυνατά, για να το ευχαριστηθεί, ρε παιδί μου.
Σ: Ε, συνήθως λίγο πιο χαμηλά, όχι τόσο δυνατά. Ανάλογα με την περίπτωση κάθε φορά.

Ο όρος μπουζούκι στην Ελλάδα είναι πολύ παρεξηγημένος και ενώ τη δεκαετία του ’60 ή του ’70 σήμαινε Μίκης Θεοδωράκης, τώρα σημαίνει σκυλάδικο στην εθνική οδό και γενικά κάτι κιτς… Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό;
Η εξέλιξη του μπουζουκιού τη δεκαετία του ’60 και του ΄70 ήταν η καλύτερη που μπορούσαμε να έχουμε. Γράφτηκαν σπουδαία έργα, βασισμένα στον ήχο του μπουζουκιού. Δηλαδή από το ρεμπέτικο, στον Μπάτη, στον Τσιτσάνη, στον Μιτσάκη, στον Ζαμπέτα, στον Χιώτη υπήρχε μια εξέλιξη στον ήχο, στον τρόπο, από το τρίχορδο στο τετράχορδο. Στη δεκαετία λοιπόν του ’70, στη Χούντα, δηλαδή σε μια μυστήρια εποχή, στην Ελλάδα δημιουργείται ένα καταπληκτικό μουσικό έργο που είναι γραμμένο πάνω στο μπουζούκι. Ξαρχάκος, Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, κυρίως αυτοί οι τρεις, αγαπούν πολύ το ρεμπέτικο και το λαϊκό τραγούδι που έχει ξεκινήσει αυτή την εποχή και γράφουν κυρίως για αυτό. Όμως στην Ελλάδα το μπουζούκι όπως και το λαϊκό τραγούδι εξελίχθηκε σε κάτι αναλώσιμο. Ειδικά από την εποχή του ΄90 που αρχίζουν τα πράγματα και εξελίσσονται πολύ γρήγορα. Μπαίνει το ελεύθερο ραδιόφωνο, η ελεύθερη τηλεόραση, τα μίντια, οι πίστες, τα σκυλάδικα… Χρησιμοποιούν το μπουζούκι και με λάθος τρόπο. Συχνά βλέπαμε μπουζουκτσήδες να παίζουν βιρτουόζικα, σαρωτικά, και από κάτω να γίνεται κόλαση, να μην προσέχουν ούτε τι λέει ο τραγουδιστής ούτε τίποτα. Μια παρακμιακή κατάσταση και μετά αναρωτιόμαστε γιατί υπάρχουν απολιτίκ άνθρωποι. Απολιτίκ είμαστε εδώ και χρόνια οι περισσότεροι Έλληνες. Το θέμα με το μπουζούκι είναι λοιπόν ότι υπερτιμήθηκε και στη συνέχεια αναλώθηκε. Όμως να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν έχουμε κάτι με το μπουζούκι, ίσα ίσα όταν μπαίνει σωστά σε μια μελωδία, την απογειώνει.

ELENI_8

 

Αυτό που μας έχει εντυπωσιάσει, εκτός από τη φωνή σας, είναι η φοβερή διονυσιακή κίνηση που έχετε. Πώς σας βγαίνει όλη αυτή η τόσο ιδιαίτερη αλλά πλήρως εναρμονισμένη με τη μουσική σας κίνηση;
Εγώ είμαι γεννημένη στη Νάουσα και ως DNA υπάρχει βιωμένος μέσα μου αυτός ο τρόπος ο διονυσιακός και απλά τον ανασύρω. Ζεις, βιώνεις κάποια πράγματα, τα οποία τα αποθηκεύεις κάπου και έρχονται στην επιφάνεια όταν είναι έτοιμα να βγουν προς τα έξω. Όταν ήμουν μικρή στη Νάουσα άκουγα ζουρνάδες και έκλεινα τα αυτιά μου… Μόλις όμως πέρασαν τα χρόνια και ασχολήθηκα με το τραγούδι και ξαναγύρισα πίσω στην πόλη μου με τα μάτια και τα αυτιά ανοιχτά, συγκλονίστηκα. Θυμήθηκα πώς γλεντούσε ο κόσμος και πώς ευχαριστιόταν με τη μουσική. Η διασκέδαση λοιπόν ως κοινωνικό θέμα και ο μαγικός τρόπος με τον οποίο γινόταν χωρίς πολλές φιοριτούρες, με όλη την παρέα να βρίσκεται σε διονυσιασμό, ήταν κάτι απίστευτο.
Θέλω να θυμίσω στον κόσμο πώς ήμασταν και πώς γλεντούσαμε, θέλω να τους ξυπνήσω, να χτυπήσω κέντρο, να θυμηθούν τις ρίζες τους. Και μιλάω για τους νεότερους βέβαια, γιατί οι πιο μεγάλοι σίγουρα το έχουν βιώσει όλο αυτό.

Όταν βγαίνετε στην πίστα είστε στην τρίχα και ύστερα πετάτε παπούτσια, φεύγουν όλα, χορεύετε…
Ναι και ενώ στην αρχή με βλέπουν και λένε τι ωραία παπούτσια, τι ωραία ρούχα, μετά καταρρέει όλο αυτό το πράγμα, αλλά με έναν αληθινό τρόπο. Δε με ενδιαφέρει αν έχω τσαλακωθεί, κάνω άλλο πράγμα εκεί, προσπαθώ να δώσω κάτι άλλο στον κόσμο, να θυμηθεί κάτι. Όταν το κάνω καλά, τι να σου πω τώρα…αυτό που εισπράττω από τον κόσμο είναι η βαθιά ανάγκη να γλεντήσουν, να ουρλιάξουν, να βγει αυτό το «αχ».

Γιατί αξίζει να προσπαθούμε στη ζωή;
Η ζωή είναι δύσκολη, πάρα πολύ δύσκολη. Αν δεν προσπαθήσουμε, δεν υπάρχουμε. Παραιτημένος άνθρωπος είναι νεκρός άνθρωπος.

Μάλλον μας λείπει η αγάπη, γι αυτό μερικές φορές κουραζόμαστε να προσπαθούμε ε;
Ε: Ε, βέβαια… Όσο μεγαλώνουμε μαθαίνουμε να αγαπάμε και ευτυχώς έρχονται και πολύ ωραία πράγματα όσο μεγαλώνουμε. Αυτή είναι η καλύτερη προίκα για να φτάσουμε στην τρίτη ηλικία. Ο πατέρας μου δυο χρόνια πριν πεθάνει μου είπε το εξής. Με κοίταξε κατάματα μετά από ένα γλέντι φοβερό και μου είπε: «Αν είσαι τυχερή, θα πεθάνεις νέα, αν δεν πεθάνεις νέα, θα πρέπει να μαζέψεις από τώρα τους στόχους σου, τα όνειρά σου, όλα τα καλά σου στοιχεία για να μπορέσεις να τα βγάλεις πέρα». Φοβερή κουβέντα. Δηλαδή μη φτάσεις να γεράσεις χωρίς να έχεις τα εφόδια.

DSC_6877

 

Από μια έρευνα που έχει γίνει τα τελευταία 30 χρόνια όσον αφορά την παραγωγή δίσκων, τη δεκαετία του ’80 έβγαιναν ανά έτος περίπου 600 δίσκοι, τη δεκαετία του ’90 περίπου 1.000 δίσκοι, ενώ τη δεκαετία του ’00 κυκλοφορούσαν έως 2.000 περίπου δίσκοι ανά έτος. Από το 2008 και έπειτα οι παραγωγές έφτασαν ξανά στους 500 δίσκους τη χρονιά. Πώς σας φαίνεται αυτό;
Ε: Εμένα μου αρέσει πάρα πολύ αυτό γιατί το να βγαίνουν συνεχώς δίσκοι και να μην μπορείς να τους ακούσεις και να τους ευχαριστηθείς είναι πολύ άσχημο πράγμα. Όσο πιο πολλοί δίσκοι κυκλοφορούν τόσο δυσκολότερα μπορείς να ξεχωρίσεις αυτό που σου αρέσει.
Σ: Το λες ευγενικά… Δεν μπορεί να βγαίνουν τόσοι πολλοί δίσκοι. Είναι υπερβολή ο καθένας που σκέφτεται κάτι να το κάνει δίσκο, δεν πάει έτσι. Πρέπει να υπάρχει σοβαρός λόγος για να γράψεις μουσική, να έχει ένα νόημα…να καίγεσαι μέσα σου!

Ο καινούριος δίσκος πότε με το καλό;
Ε: Το φθινόπωρο μάλλον. Έχουμε σχεδόν όλο το υλικό έτοιμο και ξεκινήσαμε τις ηχογραφήσεις και την επεξεργασία. Αυτή τη φορά φτιάξαμε κάποια τραγούδια σε μουσική δική μου και του Σπύρου και κάποια μαζί με τον Νίκο Ζούδιαρη και τον Κώστα Λειβαδά. Επίσης ένα τραγούδι είναι του Αριστείδη Χατζησταύρου.

Συνέντευξη: Β. Αναγνωστοπούλου | Φωτογραφίες: Μ. Σαρρή/Tech Matrix

Submit a Comment