Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Scroll to top

Top

No Comments

Απόστολος Ρίζος: “Τον εσωτερικό σου κόσμο είναι δύσκολο να τον πάρουν αν δεν παραδοθείς εσύ.”

Απόστολος Ρίζος: “Τον εσωτερικό σου κόσμο    είναι δύσκολο να τον πάρουν αν δεν παραδοθείς εσύ.”

Μια βαθιά φωνή που συνοδεύεται από έναν καλλιτέχνη που σκέφτεται εις βάθος. Με αφορμή την εμφάνισή του στο Μέγαρο Μουσικής μαζί με τον Γιάννη Κούτρα για την παρουσίαση του μελωποιημένου έργου του Νίκου Καββαδία για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Ποίησης, βουτήξαμε σε θάλασσες απύθμενες και περπατήσαμε «Σ’ αυτή τη χώρα», ακούγοντας το νέο του single. Άνθρωπος σκεπτόμενος, καθαρός και υπεύθυνος απέναντι στην Τέχνη του. Μια κουβέντα που μας άφησε πλουσιότερους…

Στις ζωντανές σου εμφανίσεις επιλέγεις τραγούδια πολύ «προσωπικά», που ακούγονται πολύ σπάνια πια live και δη από νεότερους καλλιτέχνες, όπως επίσης δε φοβάσαι να ακουμπήσεις τραγούδια μεγάλα, ειπωμένα σε ιστορικές εκτελέσεις. Για παράδειγμα, έχεις πει την «Μπαλάντα της Ιφιγένειας», αλλά και το «Σου μιλώ και κοκκινίζεις» ή το «Μαμά» του Παπακωνσταντίνου. Πώς κάνεις την επιλογή των κομματιών που λες στα live?
Με βάση τον στίχο τους και σε σχέση με τη θεματική των ζωντανών μου εμφανίσεων. Τα τραγούδια που αναφέρεις στην ερώτησή σου για παράδειγμα παίχτηκαν με αφορμή τις παραστάσεις που παρουσίασα πρόπερσι με θέμα τη γυναίκα. Υπάρχουν όμως και τραγούδια που τα ερωτεύτηκα ακαριαία, με το πρώτο άκουσμα. Τα φλέρταρα με την κιθάρα μου και αυτός ο έρωτας μεγάλωσε, εξελίχθηκε σε μια κατάσταση που έχει πιο βαθιές συναισθηματικές και ψυχολογικές ρίζες μέσα μου και μεγαλώνουμε μαζί. Ένα τέτοιο τραγούδι είναι το «Απ’ τα κουμπάκια ανάμεσα» της Λίνας Νικολακοπούλου και του Νίκου Κυπουργού. Ή το «Α bord de l’ Aspasia», ποίημα του Νίκου Καββαδία σε μουσική Θάνου Μικρούτσικου.

Πάντως, έχεις κάνει πολλές συμμετοχές, πολλές συνεργασίες, πολλές ζωντανές εμφανίσεις… Είναι εύκολο να δουλεύεις πολλά projects συγχρόνως (π.χ. «minimals», «Να’μαστε μαζί» με την Ευτυχία Μητρίτσα, «Όλο τον κόσμο γύρισες» με τον Γιάννη Κούτρα); Είναι γονιμότερο ή κουραστικότερο για τον καλλιτέχνη εν συγκρίσει με την επανάληψη της ίδιας παράστασης;
Δεν είναι κουραστικό. Κουραστική μπορεί να είναι η προετοιμασία ενός project, αφού υπάρχει πολύ δουλειά που λαμβάνει χώρα πριν την παρουσίαση του. Οπότε όταν παρουσιάζεται υπάρχει ήδη ένα πλαίσιο, το οποίο δεν λειτουργεί ως πίεση ή μονοτονία μέσα μου, αλλά ως ένας τόπος που νιώθω απόλυτα ελεύθερος. Βέβαια δεν πρόκειται για projects που παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά ταυτόχρονα. Δε θα γινόταν αυτό και δε θα το έκανα κι εγώ για πάρα πολλούς λόγους, αφού τότε θα ήμουν κατακερματισμένος. Για παράδειγμα, με τον Γιάννη τον Κούτρα παίζουμε και παρουσιάζουμε αυτή την παράσταση από πέρσι. Το minimals έχει ξεκινήσει στην πραγματικότητα από το 2008 – έχει τόσο βαθιές ρίζες από πλευράς προετοιμασίας. Απλά είναι η πρώτη φορά που νιώθω ότι προσεγγίζει αυτό που είχα τότε σαν αίσθηση μέσα μου κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που με γοητεύει και προχωρά από μόνο του. Η συνεργασία μας φέτος με την Ευτυχία, για παράδειγμα, ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα την ανάγκη να συνυπάρξω με μία νέα γυναίκα τραγουδοποιό, εξαιρετική μουσικό και σπουδαία ερμηνεύτρια για έναν ολόκληρο κύκλο εμφανίσεων. Νιώθω να διευρύνονται δρόμοι μέσα μου. Αν οι συνεργασίες δεν φωτίζουν δημιουργικά σου στοιχεία, τα οποία δε φωτίζονται από αυτά που κάνεις μόνος σου, δεν έχουν ενδιαφέρον. Νιώθω πολύ τυχερός εκ του αποτελέσματος με όλους όσους έχω συνεργαστεί μέχρι στιγμής, τόσο σε επίπεδο δισκογραφίας όσο και ζωντανών εμφανίσεων.

DSC_4063

Έχεις συνεργαστεί με την κα. Νικολακοπούλου και πάρα πολλούς άλλους σπουδαίους, όπως ο Ζούδιαρης. Πώς είναι να συνεργάζεσαι με ονόματα τέτοιου βεληνεκούς;
Ήταν μια μεγάλη συνάντηση για μένα αυτή με την Νικολακοπούλου, ζωής θα έλεγα. Σε ένα τέτοιο επίπεδο όπως ήταν αυτή με τον Ζούδιαρη, που ξεκίνησε για μένα και σε επίπεδο δισκογραφίας το μαγικό ταξίδι προς τη μουσική. Ο Ζούδιαρης είναι ποιητής˙ εξαιρετικής ευγένειας και αρχοντιάς άνθρωπος. Οι άνθρωποι που αναφέρεσαι ανήκουν στις μεγάλες μουσικές επιρροές και αγάπες που είχα από παιδί. Την τελευταία περίοδο βρέθηκα να ταξιδεύω ξανά στους δρόμους που μεγάλωσα, χωρίς να είναι συνειδητό όλο αυτό. Δεν ήταν συνειδητή, ας πούμε, η συνεργασία μας με την Λίνα Νικολακοπούλου όταν έκανε το αφιέρωμα στον Μάρκο Βαμβακάρη, με την έννοια ότι δεν την προκάλεσα εγώ. Ανάλογα με τους δρόμους που περπατάς, προκύπτουν και οι ανάλογες παραστάσεις στα μάτια σου μπροστά. Αν περπατούσα σε έναν άλλο δρόμο, μπορεί τίποτα από όλα αυτά να μην είχε συμβεί.

Ποιες είναι οι μουσικές σου επιρροές;
Από το σύμπαν της ελληνικής μουσικής με έχουν καθορίσει ο Βαμβακάρης, ο Λοΐζος και ο Χατζιδάκις, δημιουργοί που ήταν σαν ολόκληροι πλανήτες για μένα. Ο Σαββόπουλος. Και ο Τσιτσάνης. Έχω την αίσθηση ότι αυτοί αποτέλεσαν το μουσικό μου φίλτρο και προς τα αγαπημένα μου ακούσματα από το εξωτερικό. Το τραγούδι με γοήτευε πάντα γιατί ήταν ένας κόσμος μέσα από τον οποίο μπορούσα να μορφωθώ και να διαμορφωθώ. Ο λόγος είναι σημαντικό στοιχείο και στους τρεις δημιουργούς που σας ανέφερα. Ο Λειβαδίτης, ο Ελύτης και ο Καββαδίας είτε συμπτωματικά είτε ηθελημένα είτε λόγω ιδιοσυγκρασίας με συγκλονίζουν και τώρα όσο όταν ήμουν παιδί. Και κάθε φορά που γυρίζω στα γραπτά τους ανακαλύπτω κάθε φορά και κάτι καινούργιο. Κάθε φορά που παίζουμε με τον Γιάννη Κούτρα τον Καββαδία μελοποιημένο εφ΄ όλης της ύλης νιώθω σαν να ξαναμπαίνω σ’ αυτόν τον κόσμο για πρώτη φορά. Κι είναι μαγικό. Αυτό είναι και το μεγαλείο των σπουδαίων ποιητών.

Από τη δημιουργική σκοπιά, θα μπορούσες να διαχωρίσεις τη σύνθεση από τη στιχουργική;
Όταν πρόκειται για αυτό που ονομάζουμε τραγούδι όχι. Δεν διαχωρίζονται, είναι αλληλένδετες – απλώς με ρόλο διαφορετικό. Η εμπνευσμένη μελωδία ενός τραγουδιού που αγαπάμε λειτουργεί σαν το ωραίο, αποτελεσματικό φλερτ και ο στίχος του είναι που φέρνει την βαθιά γνωριμία.
Η έμπνευση κάποιου τραγουδιού έρχεται αυτόματα ή είναι μια πιο «βασανιστική» διαδικασία;
Υπάρχουν τραγούδια που τα δουλεύω 2 ή 3 χρόνια, μπορεί και παραπάνω μέχρι να έρθουν σε μία μορφή που να με εκφράζει. Βασανιστικό είναι όταν ένα τραγούδι δεν θέλει να μοιάσει της έμπνευσής του και γεννά ένα άλλο. Η έμπνευση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη ζωή. Είναι σαν τον ήλιο. Αν δεν υπήρχε ο ήλιος δεν θα υπήρχε ζωή.

Έχεις πει πολλές φορές ότι θεωρείς τα τραγούδια μέρος της μόρφωσής σου. Θεωρείς ότι μας μορφώνουν ηθικά ή πνευματικά;
Έτσι πιστεύω. Και αυτό το πετυχαίνουν άθελά τους τα τραγούδια που τα χαρακτηρίζει μια διανοητική κομψότητα από τη συνύπαρξη εμπνευσμένης μουσικής και στίχου. Αυτά που χωρίς σκέψη όταν τα ακούς νιώθεις ότι οι συλλαβές τους συναντήθηκαν με τις κατάλληλες νότες και αντίστροφα. Αυτή η αρμονία είναι θαυμαστή και ευεργετική γιατί φτάνει μέχρι το υποσυνείδητό σου. Επηρεάζει τις αισθήσεις σου θετικά, τη συμπεριφορά σου, τον τρόπο σκέψης σου.

DSC_4073-2

Υπάρχει παραγωγή κοινωνικού τραγουδιού σήμερα και μπορεί να ενώσει τα πλήθη, όπως έκανε κάποτε που τα τραγούδια ήταν κομμάτι της Ιστορίας;
Πάντοτε υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει. Υπάρχει από τη στιγμή που ένας δημιουργός βιώνει την πραγματικότητα των καιρών και συνδέεται ψυχικά με τον διπλανό του απέναντι στις θεμελιώδεις αξίες της ανθρώπινης ζωής, όπως είναι η γέννηση, ο έρωτας, ο θάνατος και στις αξίες που γεννά η συνύπαρξη των ανθρώπων. Βέβαια ο σύγχρονος άνθρωπος είναι τόσο κατακερματισμένος που ο καθένας είναι ένα πλήθος από μόνος του. Για αυτό πέφτουν έξω και τα γκάλοπ!

Δε λείπει η δυναμική που είχε παλιά;
Διανύουμε μια μεταβατική περίοδο. Σε σχέση με το αν το τραγούδι μπορεί να συντονίσει μεγάλο αριθμό ανθρώπων, νομίζω ότι για κοινωνικούς- ανθρωπολογικούς λόγους είναι δύσκολο. Είναι δύσκολο ακόμη και να συντονιστούμε γύρω από μια ιδέα, ίσως γιατί οι ιδέες είναι μεταλλαγμένες πια. Νιώθω πολλές φορές ότι ο σύγχρονος άνθρωπος είναι ένα σύνολο πολιτισμικών κομματιών, τα οποία άλλοτε συνδέονται, άλλοτε όχι ή συνδέονται σε σύνολα κι υποσύνολα. Αυτός ο μικρόκοσμος του καθενός τις πιο πολλές φορές αναγκάζεται να συνδεθεί και το κάνει σε καταστάσεις που έχουν να κάνουν με πρακτικά ζητήματα της συνύπαρξης. Στην Ελλάδα ίσως είναι λίγο δύσκολο να το παρατηρήσουμε αυτό, γιατί στην πραγματικότητα είναι μία χώρα που ποτέ δεν υπήρξε Κράτος με την ουσιαστική έννοια του όρου. Ίσως το γεγονός ότι δεν μπορούμε να συντονιστούμε ούτε για ένα πρακτικό ζήτημα να οφείλεται στο ότι δεν υπήρξε ποτέ Κράτος. Κράτος με την έννοια του Κράτους Δικαίου, Πρόνοιας και των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων.

Έχει αλλάξει βέβαια και η ενεργητικότητα του πολίτη. Δεν λέμε λίγο πιο εύκολα ένα «φταίει το κράτος» για οτιδήποτε;
Ως λαός έχουμε και μια κουλτούρα καχυποψίας κι αντίδρασης – και καλώς το έχουμε – όλο αυτό μας οδηγεί στο να μην το εμπιστευόμαστε τίποτα και κανέναν. Ας πούμε ότι φορολογείσαι χωρίς να φοροδιαφεύγεις και συγκεντρώνονται φόροι για το κράτος και τις υπηρεσίες του. Πού είναι αυτό το κράτος; Πού είναι οι υπηρεσίες του; Αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο για τον κάθε πολίτη και το παρατηρείς όταν πάψεις να είσαι εργένης και δημιουργήσεις οικογένεια. Εκεί βλέπεις την παντελή έλλειψη όλων αυτών που συζητάμε, όπως και ένα εντελώς εχθρικό περιβάλλον απέναντι σε μία τέτοια συνθήκη. Είναι λες και το περιβάλλον που υπάρχει σ’ αυτόν τον τόπο, να θέλει να είμαστε μόνοι μας.

Βέβαια, οι άνθρωποι δε σταμάτησαν ποτέ να δημιουργούν οικογένειες – ούτε στους πολέμους. Σίγουρα τα παιδιά της κρίσης θα έχουν λιγότερα, δε θα έχουν τη δυνατότητα να πάνε πιάνο, μπαλέτο, γαλλικά και ξιφασκία. Αλλά δεν αρκεί να είναι αγαπημένοι οι γονείς;
Είναι πολύ μεγάλο θέμα αυτό και συμφωνώ σ’ αυτό που λες. Θεωρώ ότι το ζητούμενο και το χρήσιμο –αν το δούμε και από το πώς μεγαλώσαμε κι εμείς- είναι αυτό που λες. Είναι το πρώτο. Κι αναφέρομαι και σε ανθρώπους που το είχαν και το βλέπεις και σε ανθρώπους που δεν το είχαν κι επίσης το βλέπεις.

Πόσο έχει επηρεάσει ο σύγχρονος πραγματισμός την τέχνη, το πνεύμα και την επιρροή τους στο κοινό;
Καμιά φορά σκέφτομαι ότι από τη στιγμή που κάποιος μπορεί να πάει για ψυχανάλυση, δεν έχει μεγάλη ανάγκη να ακούσει ένα τραγούδι. Μπορεί να τον γοητεύσει πιο πολύ να ακούσει μια ορχηστρική μουσική, ας πούμε. Αυτό θα σου απαντούσα πάνω σ’ αυτό. Αν εγώ βρίσκομαι σε μια κατάσταση που με γοητεύει να δημιουργώ είναι έτερον εκάτερον από αυτό που ένας μέσος άνθρωπος μπορεί να ζητάει. Και γι’ αυτό ακριβώς μου δημιουργεί πάντα μια αμηχανία η έννοια της επιβολής ενός δημιουργήματος τέχνης. Ένα πνευματικό έργο δεν είναι υλικό προϊόν, παρόλο που έχει καταλήξει να αντιμετωπίζεται έτσι. Κι επειδή η έννοια της αγοράς, δεν περιλαμβάνει τέτοιου τύπου δημιουργήματα στους δείκτες, δεν μπορούν να εφαρμοστούν οι νόμοι της αγοράς σε επίπεδο τέχνης. Κι εκεί είναι ένα μεγάλο λάθος που έκαναν οι δισκογραφικές εταιρείες. Γιατί το προϊόν τους δεν ήταν η μουσική, ήταν ο υλικός φορέας ανάλογα με την κατά καιρούς τεχνολογία που υπήρχε. Ο δίσκος, όχι τι έχει αυτός ο δίσκος, το cd, όχι το τι έχει αυτό το cd. Φαίνεται σαν να μην τους ένοιαζε ποτέ. Πέραν κάποιων φωτισμένων περιπτώσεων παραγωγών βέβαια. Όταν βλέπεις, ας πούμε, ότι τα τελευταία 15 χρόνια στις δισκογραφικές υπήρχαν λογιστές στις θέσεις των παραγωγών, καταλαβαίνεις τι γίνεται.

DSC_4027-2

Κι ο «Σταυρός του Νότου» ηχογραφήθηκε ως χάρη προς τον Θάνο Μικρούτσικο, γιατί θεωρούσαν ότι δε θα πουλήσει.
Έτσι ακριβώς έγινε, αυτήν την ιστορία μου έλεγε ο Γιάννης Κούτρας. Ηχογραφήθηκε με μεγάλη επιμονή και πίστη του Θάνου Μικρούτσικου. Και δικαιώθηκε. Εκτός από ένα δίσκο-σταθμό, τα τραγούδια αυτά είναι πια κομμάτι της ελληνικής παράδοσης με τη γενικότερη έννοια.

Ο Οδυσσέας Ιωάννου λέει στο «9.05» ότι όταν ήταν μικρός ο κόσμος διαγραφόταν πολύ όμορφος, αφού στις ταβέρνες οι απλοί εργάτες τραγουδούσαν ποιητές, που δε συνάντησαν ποτέ στα βιβλία. Πιστεύεις ότι έχει απομακρυνθεί η γενιά μας από την ποίηση;
Όχι, με τίποτα! Να, όπως εσείς εδώ. Όσο υπάρχουν ζωντανοί άνθρωποι, η ποίηση, η δύναμή της και η ομορφιά της ζωής δε θα σταματήσουν να υπάρχουν. Και το διαπιστώνεις αν δεν ζεις την πραγματικότητά σου μέσα από τα μέσα που απλά προβάλλουν την καθημερινότητα και τις ανάγκες της. Όσο συναντιόμαστε και ανταλλάζουμε εμπειρίες και σκέψεις για όλα αυτά που συμβαίνουν και προσπαθούμε ο καθένας να ζει την καθημερινότητά του όσο γίνεται πιο κοντά σ’ αυτό που θέλει να ζήσει, μοιραία θα αναζητούμε την ποίηση. Και σε αυτές τις δύσκολες περιόδους, καλώς ή κακώς, καλούμαστε να κάνουμε υπερβάσεις και οι τέχνες μάς εμπνέουν για υπερβάσεις. Μας δυναμώνουν κι απέναντι στον φόβο που βολτάρει παντού τριγύρω και μας βοηθάνε να τον αντιμετωπίσουμε. Ακόμη κι αν απειλούν να σου πάρουν τα πάντα, τον εσωτερικό σου κόσμο είναι δύσκολο να τον πάρουν αν δεν παραδοθείς εσύ.

Ο έρωτας μάς βοηθά να ξεπεράσουμε τους φόβους μας;
Ο έρωτας μας φέρνει αντιμέτωπους με τους βαθύτερους φόβους μας. Έτσι λοιπόν μας δίνει την καλύτερη ευκαιρία για βαθιά αυτογνωσία. Αυτή είναι η μόνη που επί της ουσίας τους αντιμετωπίζει.

Διακρίνεις κάποια αλλαγή στο κλίμα που υπάρχει μεταξύ των καλλιτεχνών σήμερα σε σχέση με όταν πρωτοξεκίνησες;
Δεν μπορώ να σου πω με σιγουριά, συνυπάρχω με ανθρώπους που παίζουν μουσική απ’ το 1996 περίπου. Το 2000 βγήκε ο πρώτος δίσκος. Δηλαδή στην πραγματικότητα δεν πρόλαβα τους παλιούς καιρούς, αλλά την πόρτα εισόδου στους δύσκολους καιρούς .

Δεν έχεις παρατηρήσει ότι παλιά εμφανίζονταν οι περισσότεροι καλλιτέχνες μόνοι τους, ενώ τώρα έχουν πληθύνει οι κοινές εμφανίσεις;
Δεν ξέρω. Εγώ έχω την αίσθηση ότι αυτό συνέβαινε πάντοτε. Όπως το λέει κι ο στίχος «Όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν». Γιατί έχουν να κάνουν με τους χαρακτήρες, με την ανθρώπινη φύση. Προφανώς και οι συνθήκες της πραγματικότητας μιας κοινωνίας, καθρεπτίζονται σε όλες τις σχέσεις, αλλά δεν μπορώ να απαντήσω με βεβαιότητα. Αυτό όμως που με έχει απασχολήσει στην πορεία των χρόνων και ειδικά με τις νεότερες γενιές είναι το πώς αντιλαμβάνονται και τείνουν να εξισώνουν- σαν τα οριζόντια μέτρα της πολιτικής του μνημονίου- κάποιες έννοιες . Μπερδεύεται το θάρρος με το θράσος σε επίπεδο συμπεριφοράς, ή η «γνώση μέσω ενός κριτικού φιλτραρίσματος» με αυτό που λέμε «τα ξέρω όλα». Και αυτή η σύγχυση νομίζω ότι αποδυναμώνει το επί της ουσίας δημιουργικό αποτύπωμα στους καιρούς που βιώνουμε. Γιατί οι εποχές περνάνε και όπως περνάνε τραβάνε και το σεντόνι τους.

DSC_4083

Η συνεργασία σου με τον Γιάννη Κούτρα στα τραγούδια του Νίκου Καββαδία εξέπληξε πολλούς αρχικά. Πώς είναι να συνεργάζεσαι με ένα «ιερό τέρας» σαν τον κ. Κούτρα;
Είναι ένας μεγάλος ερμηνευτής, από τους σπουδαιότερους που έχουν υπάρξει κατά τη γνώμη μου και χαίρομαι κάθε φορά που συνυπάρχουμε ερμηνεύοντας τα ποιήματα του κορυφαίου μας ποιητή, του Νίκου Καββαδία. Ακούγοντάς τον συγκινούμαι κάθε φορά.

Πού εντοπίζεις τον εαυτό σου στον ποιητή της «θάλασσας, των περιπλανήσεων και της ελευθερίας»;
Αυτά τα τρία στοιχεία με τα οποία χαρακτηρίζεις τον ποιητή είναι τρία στοιχεία που ασκούν τεράστια γοητεία σε όλους μας. Το συγκλονιστικό με τον Καββαδία είναι ότι με φόντο τη θάλασσα και τη ζωή των ναυτικών, διαδραματίζονται απίστευτες ιστορίες ανθρώπων που ενίοτε με κάποιον από αυτούς τους ήρωες έχουμε ταυτιστεί κι εμείς. Σ΄ αυτές λοιπόν τις ιστορίες που τις περιγράφει με μοναδικό έμμετρο τρόπο υπάρχουν φράσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να ενταχθούν και σε άλλο «σκηνοθετικό» περιβάλλον. Και νομίζω ότι η δύναμη η μεγάλη είναι εκεί. Αλλιώς θα ήταν μιας κλειστής έμπνευσης ποίηση ίσως, σαν ένα ρεπορτάζ για τη ζωή των ναυτικών. Όμως το μεγαλείο του ποιητή είναι ότι μέσα σε αυτό το γοητευτικό σκηνικό περνάει όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής με λογοτεχνικό τρόπο μοναδικό. Πολλές φορές, για παράδειγμα, όταν λέω την ιστορία του William George Allum νιώθω σαν να τον έχω γνωρίσει, σαν να ξέρω για ποιον άνθρωπο σας λέω. Ή στο «Γράμμα ενός αρρώστου», σε κάνει να μπαίνεις στη θέση του ήρωα.

Είναι ο λόγος δηλαδή;
Είναι ο λόγος και ο τρόπος. Εκτός από ποίηση είναι και υψηλή λογοτεχνία ο Καββαδίας.

Η μελοποίηση;
Οπωσδήποτε! Η μουσική είπαμε ότι είναι σαν το φλερτ. Αν είναι πετυχημένο είναι και ακαταμάχητο.

Θεωρείς ότι ένας καλλιτέχνης μπορεί να ιδωθεί ξέχωρα από την εποχή του;
Ναι, συμβαίνει. Μπορεί η εποχή που ζει να μην τον εκφράζει ως προς αυτό που φαίνεται. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να διαπερνά τα φαινόμενα. Ίσα – ίσα…

Το έργο του δεν επηρεάζεται;
Το έργο επηρεάζεται και πρωτίστως ο δημιουργός του. Δεν μένει όμως ένας δημιουργός μόνο στην έμπνευση των φαινομένων και δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να συντονίζεται διαρκώς με τους ρυθμούς και την αισθητική της εποχής του. Κάποιοι καλλιτέχνες φωτογραφίζουν την εποχή τους και κάποιοι άλλοι της βγάζουν «ακτινογραφία», κάποιοι και τα δύο. Δεν αποκλείεται ότι σε κάποια άλλη εποχή που θα ακολουθήσει αυτές οι ακτινογραφίες να φαίνονται σαν ωραίες φωτογραφίες και οι ωραίες φωτογραφίες να έχουν ξεθωριάσει.

Θα έγραφε ο Λειβαδίτης αυτά που έγραψε αν δεν ζούσε τη συγκεκριμένη εποχή;
Θα τα έγραφε. Ήταν ερωτευμένος με την ουτοπία. Τον ένοιαζε το άχρονο της ανθρωπότητας. Και κάτι πιο μακρινό που κυνηγάς . Όπως έγραψε «δεν ήταν απ’ την τύχη ή τις αντιξοότητες, αλλά απ’ αυτό το πάθος μας για κάτι πιο μακρινό».

DSC_4090

Ετοιμάζεις δίσκο;
Αυτήν την περίοδο ηχογραφώ το καινούργιο άλμπουμ. Είναι τραγούδια από την τελευταία πενταετία κυρίως, που έχουν να κάνουν με αυτό που βιώνω και προσωπικά και ως πολίτης μέσα σε μια κοινωνία και μια χώρα που ζει μια ιστορική συγκυρία. Έχω τη χαρά και την τιμή να κάνει την επιμέλεια και την παραγωγή ο Γιώργος Ανδρέου. Όλα τα τραγούδια είναι σε μουσικές και στίχους δικούς μου. Σε δύο τραγούδια οι στίχοι είναι μιας νέας στιχουργού, που λέγεται Τάμμυ Τσέκου. Ένα από αυτά με τίτλο «Σ’ αυτή τη χώρα» κυκλοφορεί επίσημα ως digital single και παίζεται ήδη από τα ραδιόφωνα, σαν ένα πρώτο δείγμα του καινούργιου άλμπουμ. Επίσης έχω χαρεί ιδιαίτερα με το video clip του τραγουδιού σε σκηνοθεσία του Βασίλη Ανατσίτου.

Στη δισκογραφία σου ο έρωτας και η γυναίκα αποτελούν κεντρικό πυρήνα. Στον νέο σου δίσκο αλλάζει το επίκεντρο; Μετακινείσαι από την επιδίωξη της προσωπικής ευτυχίας στην κοινωνική αλληλεγγύη;
Πάντοτε υπήρχαν τα κοινωνικά. Το αγαπημένο μου θέμα είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Αλίμονο αν σε μια νεότερη ηλικία δεν μιλούσα για τον έρωτα, ο οποίος είναι ο θεμελιώδης τόπος των ανθρώπων όπου μπορούν να κάνουν τη βαθύτερη βουτιά μέσα τους και να βγουν έπειτα να πετάξουν στον ουρανό της συνύπαρξης με τους άλλους ανθρώπους.

Συνέντευξη: Β. Αναγνωστοπούλου, Σ. Κοζανίδου | Φωτογραφίες: Μ. Σαρρή/Tech Matrix

Απόστολος Ρίζος – “Σ’ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ” / digital single

Το νέο album του Απόστολου Ρίζου, βρίσκεται στη φάση της παραγωγής. Στα περισσότερα τραγούδια, υπογράφει το στίχο και τη μουσική, με δικές του επίσης ερμηνείες, ενώ θα περιέχει ενδεχομένως και 2-3 συμμετοχές άλλων ερμηνευτών / ερμηνευτριών. Την επιμέλεια παραγωγής έχει ο συνθέτης και παραγωγός Γιώργος Ανδρέου.

Apostolos Rizos FB page: www.facebook.com/ApostolosRizosOfficialP­age
Official site: www.apostolosrizos.gr

Submit a Comment