Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Scroll to top

Top

No Comments

Συνέντευξη: Αχιλλέας Λιαρμακόπουλος, ο Έλληνας θεός των Canadian Brass & Pink Martini

Συνέντευξη: Αχιλλέας Λιαρμακόπουλος, ο Έλληνας θεός των Canadian Brass & Pink Martini

Πολυβραβευμένος σολίστ σε διεθνείς διαγωνισμούς, μόνιμο μέλος των θρυλικών Canadian Brass και τρομπονίστας των διάσημων Pink Martini. Ο Αχιλλέας Λιαρμακόπουλος, 29 χρονών μόλις, ξεκίνησε τον μακρύ του δρόμο από την Ελλάδα του ήλιου για να μεταδώσει το φως της μουσικής του παντού…

Ποια ήταν η πρώτη σου επαφή με τη μουσική στα παιδικά σου χρόνια;

Οι γονείς μου είχαν μεγάλη αγάπη για τη μουσική. Ο πατέρας μου έπαιζε κιθάρα, η μητέρα μου τραγουδούσε, είχαμε πολλούς δίσκους και πιάνο. Θυμάμαι πάντα στο σπίτι μουσική. Το πρώτο μου παιχνίδι ήταν ένα κασετόφωνο και έπαιζα συνέχεια με αυτό.

Ποια ήταν τα πρώτα σου ακούσματα;

Ακούγαμε πολύ κλασική μουσική σπίτι και μου άρεσε αυτό. Ένα έργο που με είχε συγκλονίσει ήταν το «Ρέκβιεμ» του Μότσαρτ. Αυτή η εισαγωγή! Θυμάμαι να είμαι πιτσιρίκος όταν έβαλε ο πατέρας μου τον δίσκο. Τρελάθηκα! Η ορχήστρα και η χορωδία! Μαγεία! Μετά αγάπησα πολλά είδη μουσικής, άκουγα τα πάντα.

Και ελληνική;
Φυσικά! Από τους πρώτους δίσκους που θυμάμαι είναι το «Εδώ Λιλιπούπολη». Σε πιο μικρή ηλικία τα βασικά ακούσματά μου ήταν κλασική μουσική και από ελληνική κυρίως Χατζηδάκι – του είχε μεγάλη αγάπη η μητέρα μου. Στην εφηβεία άκουγα πολύ και τα pop της εποχής: Μαντώ, Αλέξια κ.λπ.

Πώς ξεκίνησες τις μουσικές σου σπουδές και πώς κατέληξες στο τρομπόνι, που είναι ένα ιδιαίτερα δύσκολο και ιδιόμορφο χάλκινο πνευστό; Γιατί το επέλεξες;
Ξεκίνησα στα 7 μου χρόνια πιάνο και όταν ήμουν 10 χρονών με πήγε η μητέρα μου να δω μια συναυλία της βασίλισσας της salsa, Celia Cruz. Μέσα στην μπάντα ήταν ένας απίστευτος τρομπονίστας. Αυτό ήταν! Ξετρελάθηκα! Τι φοβερό όργανο ήταν αυτό; Δεν μπορούσα να κοιμηθώ τα βράδια, έλεγα «αυτό το όργανο θέλω να παίξω». Τελικά, μετά από πολλούς μήνες, έπεισα τους γονείς μου και μου πήραν ένα τρομπόνι.
Είναι αστείο, γιατί, αφού τελείωσα τις σπουδές μου, 25 χρονών, μετακόμισα στη Νέα Υόρκη, για να ξεκινήσω ως ελεύθερος επαγγελματίας. Την πρώτη εβδομάδα που ήμουν εκεί πήγα αργοπορημένος να δω μια συναυλία σε ένα salsa club. Με πλησίασε ένας μουσικός μόλις είδε τη θήκη του τρομπονιού και με ανέβασε στη σκηνή, επειδή ένας από τους τρομπονίστες τους έλειπε και δεν μπορούσαν να ξεκινήσουν! Αν και είχα τρομερό άγχος, στο τρίτο κομμάτι άρχισα να ηρεμώ λιγάκι και συνειδητοποίησα ότι ο διπλανός μου τρομπονίστας ήταν πολύ καλός, πάρα πολύ καλός. Μου φάνηκε ότι κάπου τον είχα ξαναδεί, αλλά δεν ήμουν σίγουρος. Το βράδυ που επέστρεψα σπίτι, έψαξα στο Youtube τις συναυλίες της Celia Cruz από το 1995 και είδα ότι αυτός που με είχε εμπνεύσει να ξεκινήσω το τρομπόνι ήταν ο διπλανός μου τρομπονίστας εκείνο το βράδυ, ο William Cepeda.

DSC_9600-851x1280

Ακούγεται καρμικό αυτό!
Ναι, ήταν απίστευτο! Είχαν περάσει 15 χρόνια από τότε που τον είχα πρωτοδεί.

Πες μας για τις μουσικές σου σπουδές…
Ξεκίνησα μαθήματα στο Ωδείο Φίλιππος Νάκας και είχαν την τύχη να έχω έναν καταπληκτικό δάσκαλο και εξαιρετικό τρομπονίστα, τον Παναγιώτη Στέφο, ο οποίος έπαιζε τότε τρομπόνι στην Κρατική Ορχήστρα Αθηνών. Μετά συνέχισα με τον Κώστα Αυγερινό –εξαιρετικό επίσης δάσκαλο– με τον οποίο πήρα και το δίπλωμά μου, στα 17 μου χρόνια. Την ίδια χρονιά πήγα στην Αμερική για να πραγματοποιήσω το όνειρό μου. Εκεί θα τελείωνα και την τελευταία τάξη του λυκείου. Είχα αγαπήσει την Αμερική από τα 13 μου, όταν είχα πάει, με υποτροφία, στο Kinhaven Summer Music School. Ήταν απίστευτο να βλέπω παιδιά της ηλικίας μου να αγαπούν αυτό που αγαπούσα κι εγώ. Τις ανώτατες σπουδές μου τις ξεκίνησα στο San Francisco Conservatory of Music, όπου είχα καθηγητή τον Mark Lawrence, πρώτο τρομπόνι τότε της Συμφωνικής Ορχήστρας του San Francisco, θρύλο του τρομπονιού. Ήταν ένα από τα πρότυπά μου, οπότε ήθελα πάρα πολύ να σπουδάσω μαζί του. Έκανα εκεί το Βachelor και μετά πήγα στο Curtis Institute of Music, στη Φιλαδέλφεια, όπου έζησα τα καλύτερα φοιτητικά χρόνια! Στο Curtis πηγαίνουν παιδιά από όλο τον κόσμο, αλλά έχει το χαμηλότερο ποσοστό εισακτέων. Είναι πολύ αυστηρό. Όποιος γίνεται δεκτός εκεί έχει αυτόματα πλήρη υποτροφία σπουδών από τη σχολή.

Αυτό το κάνει θρυλικό όμως…
Ναι, το επίπεδο ήταν πραγματικά απίστευτο! Αυτό που άκουγες από κάθε αίθουσα, τα βιολιά, τα πιάνα, τα τρομπόνια! Το Curtis είναι μαγικό από κάθε άποψη. Όποιος μαέστρος περνούσε για να διευθύνει τη Συμφωνική Ορχήστρα της Φιλαδέλφειας ερχόταν και στο Curtis για πρόβα κι έτσι κάναμε πολλές αναγνώσεις καινούριου ρεπερτορίου με τον Simon Rattle, τον Riccardo Muti και πολλούς άλλους σπουδαίους μαέστρους.

Κι έπειτα;
Στο Curtis πήρα Diploma και μετά πήγα στο Yale, όπου έκανα το Master μου. Όλα αυτά με υποτροφίες από τις σχολές μου, αλλά και από το ΙΚΥ και το Ίδρυμα Ωνάση.

Η επαγγελματική σου σταδιοδρομία ξεκίνησε εύκολα; Ήταν ομαλή η μετάβαση από τα φοιτητικά σου χρόνια;
Όταν είσαι σε μια σχολή, αισθάνεσαι ασφάλεια, μετά όλα αλλάζουν. Δε σας κρύβω ότι ο καινούριος κόσμος που εμφανιζόταν μπροστά μου μου φαινόταν αρκετά τρομακτικός. Όταν μετακόμισα στη Νέα Υόρκη, το 2010, εργάστηκα ως ελεύθερος επαγγελματίας, αλλά και ως δάσκαλος μουσικής και τρομπονιού στο πρόγραμμα Harmony. Απευθύνεται σε παιδιά με οικονομικές δυσκολίες και είναι βασισμένο στο φημισμένο πρόγραμμα El Sistema, της Βενεζουέλας. Το Νοέμβριο βγήκε η προκήρυξη για τη Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ και είπα «ας το κάνω». Πέρασα πρώτο τρομπόνι και ήταν καταπληκτικά! Ειδικά στα χάλκινα είχαν έρθει πολύ ταλαντούχα παιδιά και δεθήκαμε, είχαμε όρεξη να κάνουμε νέα πράγματα. Παίξαμε πολύ ενδιαφέρον ρεπερτόριο και ήταν πολύ όμορφα.

Canadian Brass

Γιατί δεν έμεινες στην Ελλάδα;
Με κάλεσαν οι Canadian Brass για ακρόαση, επειδή με είχαν συστήσει πολλοί. Μεγάλωσα με τους δίσκους τους, δε θα μπορούσα να πω όχι στην πρότασή τους… Πέρασα από οντισιόν στη Νέα Υόρκη, στην ουσία ήταν μία τετράωρη πρόβα. Αν και είχα τεράστιο άγχος, κατάλαβα ότι ταιριάξαμε αμέσως. Γιατί σε ένα τέτοιο γκρουπ το θέμα δεν είναι μόνο να παίζεις καλά, είναι και το πώς «κολλάει» ο ήχος σου με το δικό τους, αν δένουν οι προσωπικότητες. Από το Μάιο ήμουν και επισήμως ο καινούριος τρομπονίστας τους. Λίγους μήνες μετά άφησα την ΕΡΤ και εγκαταστάθηκα μόνιμα στη Νέα Υόρκη.

Πώς νιώθεις που είσαι μέλος των θρυλικών Canadian Brass;
Είχα ενθουσιαστεί που τους γνώρισα, γιατί ήμουν φαν όλων, αλλά κυρίως του τουμπίστα, του Chuck Daellenbach, που έφτιαξε το γκρουπ, το 1970. Η γενιά μας μεγάλωσε με τη δισκογραφία τους, αλλά ο Chuck είχε φτιάξει και βιβλία με μεθόδους, με κουιντέτα, με play alongs. Είχα μεγαλώσει με όλα αυτά και γνώρισα αυτόν το φοβερό τύπο! Είναι 68 χρονών και έχει περισσότερη ενέργεια από όλους μας! Είναι ένας ζωντανός θρύλος, άλλαξε την ιστορία των χάλκινων. Ήταν αυτός που δημιούργησε το πρώτο full time κουιντέτο χάλκινων στον κόσμο. Με πολλές καινοτομίες, καταπληκτικές μεταγραφές έργων –κλασικής και jazz μουσικής–. με τεράστια δισκογραφία, κουιντέτα με ορχήστρα, με παιδικές χορωδίες. Απίστευτος καινοτόμος. Και η ενέργειά του δεν τελειώνει ποτέ! Κοιτάει πάντα μπροστά!

Οι Canadian Brass φαίνεται ότι δίνουν μεγάλη σημασία στην ψυχαγωγία και την ερμηνεία, σωστά;
Το παν είναι η ερμηνεία, εκεί κρύβεται όλη η ουσία. Ο περισσότερος κόσμος που πάει στις συναυλίες δεν έχει σπουδάσει μουσική, οπότε αυτό που έχει σημασία είναι πώς αυτό που ερμηνεύει ο κάθε καλλιτέχνης αγγίζει την ψυχή του άλλου. Μπορεί, ας πούμε, να ακούσεις μια γιαγιά να τραγουδάει σε ένα δρόμο ή σε ένα χωριό και να δακρύσεις, επειδή αυτό σε αγγίζει. Αυτό είναι που λέμε ερμηνεία. Αυτό ήταν και ένα μέρος της επιτυχίας των Canadian Brass, μαζί με τον τρόπο που έκαναν τις συναυλίες τους, που ήταν πολύ ψυχαγωγικός, είχε χιούμορ, μεταμφιέσεις και ευρύ ρεπερτόριο.

Με τους Pink Martini στο Chigaco Symphony Center

Με τους Pink Martini στο Chigaco Symphony Center

Η συνεργασία σου με τους Pink Martini προέκυψε αργότερα;
Είναι μια αστεία ιστορία με τους Pink Martini. Όταν ήμουν φοιτητής, το 2007, είχα στείλει e-mail στον Thomas, τον leader του γκρουπ, λέγοντάς του ότι είμαι μεγάλος φαν και ενδιαφέρομαι για τη θέση του έξτρα τρομπονίστα που έψαχναν εκείνη την περίοδο. Δεν απάντησε όμως. Του ξανάστειλα, αλλά τίποτα. Πολύ μεγάλη στεναχώρια! Έξι χρόνια αργότερα έλαβα e-mail από τον μάνατζέρ τους ότι πολύς κόσμος με είχε προτείνει και ήθελαν να παίξω σε τρεις συναυλίες μαζί τους. Εγώ τρελάθηκα! Κάλλιο αργά, παρά ποτέ! Μετά από εκείνες τις δοκιμαστικές συναυλίες, ο Thomas μου ζήτησε να παίζω μόνιμα μαζί τους. Αυτό ήταν μεγάλο δίλημμα για μένα. Μετά από πολλή σκέψη τού εξήγησα ότι, παρόλο που θα το ήθελα πάρα πολύ, δεν ήθελα να φύγω από τους Canadian Brass. Έτσι, συμφωνήσαμε να παίζω μαζί τους όταν έχω κενό και τώρα μοιράζω το χρόνο μου.

Πολύ δύσκολο ακούγεται!
Ναι, είναι πολύ φορτωμένο το πρόγραμμα!

Με τους Pink Martini & the von Trapps

Εκεί σε άκουσαν κάποιοι άνθρωποι, σε εκτίμησαν και σε πρότειναν. Πιστεύεις ότι στην Ελλάδα θα υπήρχαν άνθρωποι να σε προωθήσουν;
Εγώ προσωπικά θέλω να πιστεύω πως ναι, παρόλο που υπάρχουν κάποιοι ενδοιασμοί, γιατί έχω δει αρκετές αδικίες σε πολλούς τομείς. Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλά εμπόδια. Προσωπικά, όποιον κάνει πράγματα στην Ελλάδα τον θαυμάζω, τον εκτιμώ. Με τις δεδομένες συνθήκες φυσικά. Στην Αμερική είναι πολύ πιο αξιοκρατικά τα πράγματα. Πάντως, οι διαφορές στο επίπεδο δεν είναι τεράστιες. Δηλαδή είναι κυρίως θέμα οργάνωσης. Μετά από όλα αυτά τα χρόνια που έχω δει μεγάλες ορχήστρες και έχω πάει σε πολλές σχολές και πανεπιστήμια στην Ασία, Ευρώπη και Αμερική, το ταλέντο που έχω βρει στην Ελλάδα δεν το έχω βρει πουθενά. Υπάρχει μεγάλο ταλέντο εδώ. Πάντα λέω ότι η Αθήνα θα μπορούσε να είναι το κέντρο της Ευρώπης πολιτιστικά. Αλλά οι μουσικοί δεν έχουν κίνητρο να συνεχίσουν.

Γιατί πιστεύεις ότι συμβαίνει αυτό;
Γιατί υπάρχουν πολλά εμπόδια. Εγώ, κάθε φορά που ερχόμουν στην Ελλάδα, αναρωτιόμουν γιατί, αφού η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών κάνει συναυλίες, δεν υπάρχει μια αφίσα; Ας πούμε στο San Francisco όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι υπάρχει η San Francisco Symphony, γνωρίζει ακόμα και το πρόσωπο του μαέστρου. Αλλά βλέπεις ότι οι μουσικοί έχουν τόση θέληση! Κάνουν θυσίες που δεν εκτιμώνται, ο κόσμος ίσως και να απορεί γιατί ασχολούνται τόσο πολύ. Μετά φαίνεται λογικό να βολευτείς: Αφού έτσι είναι, γιατί να προσπαθώ τόσο; Και τελικά δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος. Ίσως και το κοινό να βρίσκεται μακριά από την κλασική μουσική, είμαστε πιο γλεντζέδες άνθρωποι. Αν η μουσική παιδεία ξεκινούσε από το δημοτικό, με τακτική παρακολούθηση εκπαιδευτικών συναυλιών, και συνέχιζε μέχρι το λύκειο, θα είχαμε διαφορετική κουλτούρα. Θυμάμαι που οι καθηγητές προσπαθούσαν να μας μάθουν τις νότες. Τι νόημα έχει να ξέρω το «ντο, ρε, μι, φα, σολ, λα, σι»; Το θέμα είναι να μπορεί κάποιος να αναγνωρίσει το μπαρόκ, να ακούει τις διαφορές ανάμεσα στον Μπαχ και τον Μότσαρτ. Θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε και τη δύναμη της τηλεόρασης, προβάλλοντας συμφωνικές συναυλίες και άλλα μουσικά εκπαιδευτικά προγράμματα.

DSC_9611-1062x1280Ποιος φταίει;
Όλοι φταίμε λίγο. Κάποιος μπορεί να σου πει να το πολεμήσεις. Κάποιος μπορεί να σου πει το έχω πολεμήσει, αλλά δε γίνεται τίποτα. Γι’ αυτό λέω ότι όποιος έχει καταφέρει πράγματα εδώ είναι αξιοθαύμαστος. Εγώ ελπίζω πολύ στην καινούρια γενιά, γιατί όλο και περισσότεροι έχουν πάει στο εξωτερικό, αλλά και με το ίντερνετ διευρύνονται οι ορίζοντές μας, υπάρχει όρεξη να φτιάξουμε καινούρια πράγματα.

Η οικονομική κρίση δε μας γυρίζει πίσω σε αυτό;
Όχι απαραιτήτως. Κάποιοι μπορεί να γίνουν πιο ανθρώπινοι.

Έχεις κάνει συναυλίες σε όλο τον κόσμο;
Σε όλο τον κόσμο είναι αδύνατον, έτσι δεν είναι; Σχετικό είναι αυτό. Έχουμε κάνει σεμινάρια και συναυλίες σε πολλά μέρη πάντως. Ασία, Ευρώπη, Αμερική. Πολλές πόλεις.

Ο κάθε λαός σάς υποδέχεται διαφορετικά;
Ναι, οι Γερμανοί, ας πούμε, είναι απίστευτα αυστηροί, ενώ το αμερικανικό κοινό πιστεύω ότι είναι επιεικές και πολύ εγκάρδιο.

Πολλές αίθουσες, πολλές εμπειρίες. Ποιες ξεχωρίζεις για την ακουστική τους;
Πολλές αίθουσες μπορεί να είναι υπέροχες, αλλά σε κάποιες, όταν είσαι πάνω στη σκηνή, δεν αισθάνεσαι καλά, ακούγονται όλα ξερά και περίεργα, ενώ ο ακροατής μπορεί να ακούει υπέροχα ή το αντίθετο.

Κάποιες είναι σχεδιασμένες για να παίζουν γεμάτες, όπως η Boston ή η Philadelphia.
Όντως. Μια αίθουσα που έπαιξα πρόσφατα και ενθουσιάστηκα ήταν το Chicago Symphony Center, εκεί όπου παίζει η Chicago Symphony Orchestra. Είναι ανακαινισμένη και ο ήχος της είναι ασύλληπτος! Είχαμε συναυλία με τους Pink Martini και ήμουν τυχερός, γιατί την πρόλαβα άδεια και έπαιξα μόνος μου. Ήταν μαγεία, φοβερός ήχος! Αλλά και το Verizon Hall, στη Φιλαδέλφεια, είναι από τις καλύτερες αίθουσες που έχω παίξει. Το Carnegie Hall, όμως, ξεχωρίζει. Είναι απίστευτο! Η μαγεία του είναι ότι ακούς τα πάντα. Ακούς κάθε λεπτομέρεια του δικού σου παιξίματος και του μουσικού στην άλλη άκρη της σκηνής. Αλλά και αυτός που είναι στο ακροατήριο ακούει τα πάντα. Υπάρχει ένα φοβερό balance! Ο μουσικός δε χρειάζεται να παίξει πολύ δυνατά, είναι όλα πολύ καθαρά. Ο ήχος είναι εξαιρετικός.

Και το Disney Hall στο Λος Άντζελες λένε ότι είναι εξαιρετικό…

Ναι, έχω παίξει σόλο εκεί, το 2004 σε μια συναυλία με τη Los Angeles Philharmonic. Εξαιρετική ακουστική. Μοιάζει λίγο με το Μέγαρο Μουσικής, αλλά σου δίνει την αίσθηση μικρής αίθουσας, κάτι που είναι πολύ ωραίο. Προσωπικά προτιμώ τις μεγάλες αίθουσες, γιατί για τα χάλκινα είναι καλύτερες οι αίθουσες με ένα στοιχειώδες echo.

Στην Ελλάδα θα έρθετε με τους Canadian Brass;
Ελπίζω, μακάρι!

Τα μικρά σύνολα, όπως οι Canadian Brass, τι σχέση έχουν με τις δισκογραφικές;
Οι Canadian Brass είχαν την τύχη να ηχογραφήσουν με τις μεγαλύτερες δισκογραφικές εταιρείες, όπως η Philips, η EMI, η Sony, η CBS και πολλές άλλες. Τώρα έχουν τη δική τους δισκογραφική εταιρεία, την ODEG. Οι δίσκοι τους κυκλοφορούν παντού και είναι διαθέσιμοι και στα iTunes, Amazon και Spotify.

Πρόβα πριν τη συναυλία

Ποια είναι η γνώμη σου για τις υπηρεσίες streaming; Τελικά βοηθούν τη δισκογραφία και τη μουσική βιομηχανία ή διευκολύνουν απλά το μουσικόφιλο να βρει μουσική εύκολα και φτηνά;
Ναι, εγώ δεν είμαι κατά, το θεωρώ πολύ καλό, ακόμα κι εγώ που είμαι μουσικός συχνά πάω σε υπηρεσίες streaming για να ακούσω κάτι. Είναι πολύ βολικό. Απλώς στις μέρες μας δε φτιάχνει κάποιος δίσκο με στόχο να βγάλει τα έξοδα από τις πωλήσεις.

Πρόσφατα και η Φιλαρμονική του Βερολίνου, όπως και οι περισσότερες μεγάλες ορχήστρες, έσπασε το συμβόλαιό της με την DG και ανακοίνωσε τη δική της δισκογραφική εταιρεία.
Ναι, κλείνουν οι μεγάλες εταιρείες, γιατί δεν αγοράζει πια ο κόσμος CD. Τα μεγάλα δισκοπωλεία στην Αμερική έχουν κλείσει πια όλα, όπως κι εδώ. Όλα είναι online τώρα. Αυτό που με στεναχωρεί, κάποιες φορές, είναι ότι όλα έχουν γίνει τόσο γρήγορα. Θυμάμαι που μάζευα κατοστάρικο κατοστάρικο για να πάρω ένα δίσκο και ανυπομονούσα τόσο πολύ να τον βάλω στο πικάπ, να τον ακούσω σιγά σιγά. Τώρα κατεβάζεις το mp3 από το ίντερνετ πριν ακόμα βγει ο δίσκος. Αλλά και οι λάτρεις του ήχου μαθαίνουν τώρα με το mp3 και έτσι, δυστυχώς, δε γνωρίζουν τη μαγεία του βινυλίου.

Ποιες είναι οι εμπειρίες σου ως προς την ηχητική αναπαραγωγή στο σπίτι;
Είχα την τύχη να μεγαλώσω ακούγοντας μουσική σε πολύ καλό ηχοσύστημα. Είχαμε έναν ενισχυτή Onkyo A-3100 του 1979 με ηχεία Infinity RS9b του 1984 κι ένα εκπληκτικό πικάπ Thorens TD316. Το ηχοσύστημα που έχω τώρα στο διαμέρισμά μου στην Αμερική περιλαμβάνει ενισχυτή Rotel BX840x2 , με καταπληκτική λεπτομέρεια στον ήχο και δύο ηχεία Infinity, τα RS425 και Marantz SA8260 Super Audio CD Player. Έχω ένα πικάπ Thorens TD160, γιατί έχω γενικά μια τρέλα με το βινύλιο, με μια πολύ καλή κεφαλή, Denon Moving Coil 103.

Συνέντευξη: Β. Αναγνωστοπούλου/Σ.Κοζανίδου | Φωτογραφίες: Μ. Σαρρή/Tech Matrix

 

Submit a Comment