Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Scroll to top

Top

No Comments

Σοφία Παπάζογλου: “Είναι έτσι το σύστημα φτιαγμένο, που στερούμαστε τη δημιουργικότητα. Αυτό στεγνώνει την ψυχή του ανθρώπου”

Σοφία Παπάζογλου: “Είναι έτσι το σύστημα φτιαγμένο, που στερούμαστε τη δημιουργικότητα. Αυτό στεγνώνει την ψυχή του ανθρώπου”

Συναντήσαμε τη Σοφία Παπάζογλου με αφορμή την κυκλοφορία του καινούργιου της δίσκου σε τραγούδια του Χρίστου Τσιαμούλη.

Απλή, ειλικρινής και εγκάρδια μάς μίλησε για τις περιπλανήσεις της στη μουσική και στον κόσμο, για τις ανησυχίες της στο εδώ και στο τώρα και μάς άφησε με μια γεύση προσμονής για τις εμφανίσεις και το νέο άλμπουμ που ετοιμάζει…

Πώς προέκυψε η συνάντηση και η συνεργασία σας με τον Χρίστο Τσιαμούλη;
Με τον Χρίστο γνωριζόμαστε από το 1997, όταν πρωτοσυναντηθήκαμε στον δίσκο «Μονάχα για να ταξιδεύω». Με κάλεσε να πω κάποια τραγούδια, αρχίσαμε και εμφανίσεις επί σκηνής και μες στα χρόνια πάντα συναντιόμαστε. Πριν από ενάμιση χρόνο με πήρε τηλέφωνο και μου είπε ότι ετοιμάζει κάποια τραγούδια. Πήγα να τα ακούσω και μου άρεσαν πολύ. Η συνεργασία αυτή μας βρήκε και τους δύο σε φάση μουσικής ωριμότητας και εσωτερικού κατασταλάγματος Με ανοιχτούς ορίζοντες στο μουσικό τοπίο. Πάντα μιλώντας για ελληνικό τραγούδι βέβαια! Ήταν να γίνει και μία άλλη συμμετοχή στον δίσκο, που τελικά ακυρώθηκε και έτσι καταγράφηκε ως προσωπικός μου δίσκος κατά κάποιον τρόπο. Ο Χρίστος ετοιμάζει μια σειρά δίσκων με υλικό που μάζεψε όλα αυτά τα χρόνια που απουσιάζει από τη δισκογραφική παραγωγή – το «Σαν παιδικό παιχνίδι» που κυκλοφόρησε τώρα είναι ο πρώτος. Νομίζω ότι ήταν μία ευτυχής συγκυρία, γιατί κι εγώ αγαπάω πολύ τον Χρίστο κι αυτός εμένα και υπάρχει αλληλοεκτίμηση. Δεν υπάρχει δυσκολία στις συνεννοήσεις, συμφωνούμε μουσικά στα πάντα, είναι αυτό που λες ότι ταιριάζεις με τον άλλον.

Όλοι οι δίσκοι σας αφορούν κύκλους τραγουδιών με έναν συνθέτη και στιχουργό. Πιστεύετε ότι μόνο έτσι είναι «τελειωμένη» μια συνεργασία;
Η αλήθεια είναι ότι έχει τύχει. Αν κάνεις δίσκο με διαφορετικούς συνθέτες, θέλει ψάξιμο, έχει περισσότερη δυσκολία στο να διαλέξεις αυτό που θα σου ταιριάζει, και επειδή κάνω τα πάντα μόνη, δηλαδή χωρίς βοήθεια παραγωγού, μάνατζερ, με δυσκολεύει η διαδικασία αυτή. Ενώ στην περίπτωση του ενός συνθέτη, ο συνθέτης σε διαλέγει να πεις τα τραγούδια που έχουν και μία υφολογική ομοιότητα, σου ταιριάζουν, όπως, π.χ., ο δίσκος που έκανα με τον Καλαντζόπουλο, με τον Πάππο. Βέβαια, έχω κάνει και το «Ένα παράξενο ταξίδι», που ήταν επανεκτελέσεις και προέκυψε από τις παραστάσεις που κάναμε με τον Βασίλη Κετεντζόγλου και τον Dasho Kurti, αλλά κι αυτό είχε μουσική και υφολογική ομοιογένεια.

Κι εκεί όμως ήσασταν με συγκεκριμένους μουσικούς.
Ναι. Έχω και κάποιες εμμονές (γέλια). Πιστεύω ότι κάποιες συνεργασίες για να είναι ολοκληρωμένες πρέπει να δουλευτούν πολύ, αλλά και να ταιριάζουν τα χνότα σου με τον άλλον. Είναι πάρα πολύ σημαντικό. Αν δεν υπάρχει αυτή η χημεία, δεν πετυχαίνει, νομίζω, το αποτέλεσμα τουλάχιστον καλλιτεχνικά, που είναι το ζητούμενό μου. Πρέπει να είσαι φίλος με τον συνεργάτη σου για να έχεις κοινά πράγματα να μοιραστείς, και μουσικά και αισθητικά και προσωπικά ίσως.

TM_Papazoglou_anoigma

Τι βαραίνει περισσότερο για έναν τραγουδιστή; Η φωνή, η ερμηνεία, το ρεπερτόριο, οι δημόσιες σχέσεις;
Για μένα το νούμερο ένα είναι το ταλέντο, που περιλαμβάνει φωνή, μουσικότητα, ευελιξία στο ρεπερτόριο, παρουσία σκηνική και ψυχική και σαφώς ρεπερτόριο. Όλα όμως γίνονται πια με δημόσιες σχέσεις, κακά τα ψέματα. Ακόμα και για να παίξουν τα τραγούδια σου στο ραδιόφωνο πρέπει να πληρώσεις. Ένας παραγωγός ραδιοφώνου πρέπει σαφώς να πληρωθεί για τη δουλειά του, όχι όμως να πληρώσεις για να παίξουν κάποιο τραγούδι σου ή να σου κλείσουν μία συνέντευξη. Αυτό είναι εξαγορά. Πρέπει να υπάρχει ισορροπία και μία αντικειμενικότητα απ’ την πλευρά του παραγωγού. Όμως πια δεν υπάρχει τόση μουσική γνώση στον χώρο, αφήστε που όλοι πια οι σταθμοί παίζουν με playlist, εκτός από το Δεύτερο Πρόγραμμα. Πλέον στις εκπομπές το μόνο που έχουν να πουν είναι «φάτε το τάδε προϊόν και ακούστε το τραγούδι», υπάρχει ένας απόλυτος ξεπεσμός και παρακμή. Ξεπούλημα. Τα cd τα πουλάνε πια με τις εφημερίδες, γεγονός που απαξιώνει το τραγούδι.

Δεν έχει μειωθεί αυτό το φαινόμενο το τελευταίο διάστημα;
Μειώθηκε, γιατί τα ξεπουλήσαν όλα πια! Δεν έμεινε και τίποτα: από την «Εκδίκηση της γυφτιάς» μέχρι και το τελευταίο σκυλάδικο. Μερικές εφημερίδες έβαζαν το cd της Πρωτοψάλτη μαζί με ένα του Μητροπάνου ή του Κιάμου και ένα με τα Ζουζούνια, ώστε να πιάσουν κάθε κατηγορία κοινού. Αν αγοράζεις 3-4 cd με λιγότερο από 5€, πώς θα πας να δώσεις μετά 10€ για ένα άλμπουμ; Απαξιώνεται η τέχνη μας!

Έχετε αυτοχαρακτηριστεί ως «αναρχοαυτόνομη» γιατί τα έχετε κάνει όλα μόνη σας.
Ναι! Φταίω κι εγώ βέβαια, γιατί ποτέ δε ζήτησα τη βοήθεια κανενός σε τίποτα. Ίσως είναι και λίγο εγωιστικό, όμως είμαι φύσει ανυπάκουη. Όσες φορές σκέφτηκα ότι δεν είναι και κακό να ζητήσεις από κάποιον δουλειά ή τραγούδι και πήρα τηλέφωνο να ζητήσω, κάτι δε μου βγήκε τελικά, δεν προέκυψε τίποτα. Οπότε κατέληξα ότι μάλλον είναι της μοίρας μου (γέλια). Συνεχίζω λοιπόν ακάθεκτη…

Τα social media βοηθούν;
Έχω ήδη 2 σελίδες στο facebook που διαχειρίζομαι εγώ και πολλοί μου λένε να κάνω και τρίτη. Τους λέω «ρε παιδιά, αυτή τη δουλειά θα κάνω; Δεν έχω χρόνο». Άσε που με κούρασε κιόλας, παρόλο που με έχει βοηθήσει επαγγελματικά σε πολλά. Ορίστε, κι εσείς απ’ το facebook με βρήκατε! Έχω όμως και επίσημη ιστοσελίδα, το www.sofiapapazoglou.gr που είναι απόλυτα προσωπική. Το facebook το χρησιμοποιώ μόνο για τη δουλειά μου, αν και μπορεί να κάνω και κανένα πολιτικό σχόλιο, παρόλο που θεωρώ ότι οι καλλιτέχνες δεν είναι καλό να εκδηλωνόμαστε τόσο πολύ γιατί εκτίθεσαι σε μεγάλο βαθμό. Αρέσκονται όλοι οι σοσιαλμιντιστές πολύ στο κουτσομπολιό και την ενασχόληση με τον άλλον όμως. Τελευταία γίνανε και πολιτικοοικονομικοί αναλυτές…

TM_Papazoglou1Αν αυτό προβάλλεται διαρκώς, δεν είναι λογικό;
Αν το βλέπεις παντού στην τηλεόραση, που είναι πλέον ο δεύτερος εαυτός μας, είναι πολύ λογικό! Προσωπικά βλέπω πολύ σπάνια τηλεόραση. Είδα τις προάλλες μετά από καιρό και δεν έχει ούτε μία εκπομπή της προκοπής! Είδα στους Καρντάσιανς, π.χ., τον Τουρνά που ήταν πολύ αξιοπρεπής, όμως κατά τα άλλα είχε κάτι celebrities, που δεν ξέρω γιατί είναι celebrities. Για παράδειγμα, γίνεται πασίγνωστος ένας τύπος μόνο επειδή κάνει μια εκπομπή όπου λέει χαριτωμένες κοτσάνες και γίνεται και πρότυπο! Μπορείς να το φανταστείς αυτό; Ζούμε σε έναν κόσμο καφρίλας! Καλά κάνει ο άνθρωπος, αλλά να τον αναγάγουμε σε νούμερο ένα; Γιατί να γνωρίζει ο κόσμος αυτόν και όχι τον Μιχάλη Γκανά φέρ’ ειπείν;

Γιατί δε χρησιμοποιήσατε ποτέ την επίθεση που δεχτήκατε από μέλη της Χρυσής Αυγής πριν τις εκλογές του 2009;
Γιατί δεν ήθελα να κάνω τη χάρη στους διάφορους δημοσιογράφους από όλα τα μεγάλα κανάλια που με πήραν να βγω στην εκπομπή τους, να τους δώσω είδηση για να κάνουν τηλεθέαση. Όταν κάνω καινούρια τραγούδια ή εμφανίσεις, γιατί δεν έρχεται κανείς να μου πει «Έλα, Σοφία, να μας παρουσιάσεις αυτά που ετοιμάζεις»;

Είμαστε απολιτίκ ως έθνος;
Ναι, είμαστε όπου φυσάει ο άνεμος, όπου μας συμφέρει. Δεν έχουμε συλλογικότητα, είμαστε ατομιστές και εγωκεντρικοί. Θέλουμε να βολευτούμε μόνο εμείς, έτσι έχουμε μάθει τόσα χρόνια με τους ακατάλληλους ανθρώπους στις ακατάλληλες θέσεις. Και τον τωρινό πρωθυπουργό οι περισσότεροι τον ψήφισαν περιμένοντας να τους χαρίσει τα δάνεια και να τους λύσει τα οικονομικά τους προβλήματα, τα προσωπικά! Είναι δυνατόν; Ζούμε στην πιο κούκλα χώρα, που όμως με απογοητεύει καθημερινά. Επειδή τελευταία έχω ταξιδέψει αρκετά στο εξωτερικό για συναυλίες, έχω δει τη μεγάλη διαφορά με την Ελλάδα. Κατ’ αρχάς ο πολίτης δεν εξυπηρετείται, όλα είναι δυσκίνητα σ’ αυτήν τη χώρα. Στις ευρωπαϊκές πόλεις υπάρχει ποιότητα ζωής για τον πολίτη. Ε, δεν είμαστε Ευρωπαίοι, ρε παιδιά, τι να κάνουμε τώρα; Θέλουμε με το ζόρι να γίνουμε; Δε γίνεται! Αφού είμαστε χωριάτες! Τέτοια είναι η συμπεριφορά και η νοοτροπία μας. Και δε βγάζω έξω τον εαυτό μου.

Αυτό όμως είναι διαφορετικό από το να κρατάς ένα επίπεδο αξιοπρέπειας, δικαιοσύνης. Να έχεις αρχές…
Αρχές είχαν οι παλιότεροι! Δυστυχώς πλέον υπάρχει ασέβεια και καταπατάμε την αρχή ότι «η ελευθερία του ενός τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου».

Έχετε πει παλιότερα ότι προτιμάτε το κοινό του εξωτερικού, γιατί είναι πιο εκδηλωτικό. Είναι ακόμα έτσι;
Το κοινό στην Ελλάδα έχει πολλές επιλογές όταν βγει απ’ την πόρτα του να διασκεδάσει, ενώ έξω πας μία φορά και ο κόσμος διψάει να ακούσει αυτό που του λείπει. Θα έρθουν να σε δουν και δε θα βγάλουν κιχ. Θα σου δείξουν θαυμασμό και σεβασμό. Κυρίως το ξένο κοινό γιατί υπάρχουν και πολλοί Έλληνες του εξωτερικού. Είναι πολύ πιο θερμοί, εκτιμούν τον καλλιτέχνη και αυτό που τους δίνει. Εδώ στα κέντρα ο άλλος τραγουδάει και του ρίχνουν καρέκλες. Μου έτυχε ένα περιστατικό τον χειμώνα: εκεί που τραγουδούσα και ήμουν στον κόσμο μου μου πετάει κάποιος λουλούδια με φόρα με τα πανέρια μαζί και μου ήρθε στην κυριολεξία ταμπλάς! Με πήρε στο κεφάλι και μάλιστα ένα καλάθι πήρε και τον κιθαρίστα πίσω (γέλια). Ειλικρινά μου ήρθε να βάλω τα κλάματα, δεν μπορούσα να συνεχίσω! Έξω δεν υπάρχει σαν νοοτροπία αυτό. Δεν έχω δουλέψει πολλές φορές σε μαγαζιά με λουλούδια αλλά όταν το βλέπω καταλαβαίνω ότι είναι πολύ δύσκολο. Και παλιότεροι καλλιτέχνες που έζησαν την εποχή των σπασμένων πιάτων μού έχουν πει ότι τα πόδια τους ήταν μέσα στα αίματα. Μας αρέσει να κάνουμε τζέρτζελο σε αυτή τη χώρα, αλλά κατά τα άλλα είμαστε ημιμαθείς, αμαθείς, αγενείς και δεν είμαστε ενσυνείδητοι. Πώς να σεβαστούμε τον καλλιτέχνη;

TM_Papazoglou4Τώρα με την κρίση δεν έχουμε επιστρέψει λίγο στις ρίζες μας, στην ουσία μας;
Όχι, δε νομίζω. Δεν αντιλαμβάνομαι κάτι τέτοιο. Αυτό για να γίνει πρέπει να περάσουν χρόνια, να αποκτήσουμε συνείδηση ως Έλληνες με ρίζες εξαρχής. Είναι πολύ βαθύ το τραύμα και πλέον έχει πλήξει μια γενιά ολόκληρη, ίσως και δύο. Ας πούμε, τώρα είναι η μόδα των hipster και ακούνε όλοι swing. Αν ακούσεις το αυθεντικό πράγμα, θα πάθεις! Ωστόσο, το προτιμώ από το σκυλοπόπ, αλλά μέχρι ένα σημείο. Διασκευάζουν όλα τα παλιά λαϊκά σε swing. Καλό είναι να ξαναακούγονται τα παλιά τραγούδια, γιατί τα μαθαίνουν και οι νεότεροι, αλλά είναι καλό να ψάχνουν και τις πρώτες εκτελέσεις. Εδώ κάνει καλή δουλειά το youtube. Θεωρώ ότι αυτός που κάνει τη διασκευή πρέπει να έχει βαθιά γνώση και του παλιού και του πρωτότυπου. Aν δε γνωρίσουμε σε βάθος και ουσία την ελληνική μουσική, κάτι που δε βλέπω να έχουν οι νεότεροι τραγουδιστές, θα μοιάζουμε σαν το δέντρο χωρίς τη ρίζα του που δεν μπορεί να καρπίσει, θα ξεραθεί.

Είναι θέμα παιδείας;
Δεν ξέρω πώς είναι τώρα στα σχολεία, αλλά και στην εποχή μου όλοι λουφάραμε στην ώρα της μουσικής. Δε γινόταν σοβαρό μάθημα. Η ελληνική μουσική θα έπρεπε να διδάσκεται σοβαρά στα σχολεία. Στα μουσικά σχολεία όμως γίνεται πολύ καλή δουλειά, έχουν βγάλει εξαιρετικούς μουσικούς. Τα ωδεία μας δεν έχουν τόσο καλή υποδομή, το καλύτερο ωδείο εδώ είναι το χειρότερο του εξωτερικού. Στην Τουρκία, για παράδειγμα, έχουν πάρα πολύ καλά ωδεία όπου διδάσκεται η δική τους μόνο μουσική! Έχω συνεργαστεί εκεί με δύο σπουδαίους μουσικούς, τον Yurdal Tokcan (ούτι) και τον Goksel Baktagir (κανονάκι). Με είχαν καλέσει να πω κάποια τραγούδια σε μία συναυλία που έκαναν με τους μαθητές τους. Έπαθα πλάκα! Οι μαθητές ήταν καλύτεροι απ’ τους δασκάλους! Βέβαια πρέπει και ο μαθητής να το αγαπάει και να ενδιαφέρεται, ενώ εμείς εδώ δεν είμαστε έτσι, οι περισσότεροι δε μελετάνε. Ακόμα κι εγώ, όταν έκανα κλασικό τραγούδι δε μελετούσα, ό,τι έκανα το στήριξα στο αυτί, στο ταλέντο, αλλά νομίζω ότι κι αυτό θέμα παιδείας είναι. Δε μας μαθαίνουν να έχουμε υπομονή, να αφιερώνουμε χρόνο και συγκέντρωση σε αυτό που καλούμαστε να μάθουμε, κι έτσι όλα τα κάνουμε μισά. Είναι έτσι το σύστημα φτιαγμένο, που στερούμαστε τη δημιουργικότητα από το σχολείο μέχρι και την εργασία. Κι όταν πιάνεις δουλειά, δεν υπάρχουν δημιουργικά πράγματα να κάνεις, μας εγκλωβίζουν πάρα πολύ. Αυτό στεγνώνει την ψυχή του ανθρώπου. Τον κάνει ρομπότ.

Ως ερμηνεύτρια περιορίζεστε δημιουργικά;
Σίγουρα όταν τραγουδάς σε κάποιο μαγαζί σεζόν, περιορίζεσαι ως προς την γκάμα του τραγουδιού και τις επιλογές. Δεν μπορείς να κάνεις ακριβώς αυτό που θέλεις. Εξυπηρετείς δηλαδή τις ανάγκες του μαγαζάτορα, του μαγαζιού και του κόσμου που έρχεται. Αλλά επειδή είναι ελεύθερο επάγγελμα, μπορείς να κάνεις και κάτι άλλο την επόμενη στιγμή, όπως τώρα, π.χ., ο δίσκος μου και οι παραστάσεις στο Χαμάμ με τον Τσιαμούλη, που ήταν ανάσα. Οπότε πάντα σου δίνεται η ευκαιρία να κάνεις και δημιουργικά πράγματα, τόσο σε εμφανίσεις όσο και δισκογραφικά. Βέβαια, είμαι τώρα σε μια φάση που έχω τη δυνατότητα να το κάνω ευκολότερα αυτό, οι νεότεροι δυστυχώς δεν μπορούν. Από την άλλη, αυτό ίσως βάζει ένα όριο στο ότι είχαμε γίνει όλοι τραγουδιστές. Αν και πια γίνεται να βγάλεις έναν δίσκο πολύ εύκολα. Παλιά βρίζαμε τις δισκογραφικές εταιρείες, αλλά ήταν πιο μαζεμένο το πράγμα. Τώρα μπορεί κάποιος να ανεβάσει τα τραγούδια του στο διαδίκτυο, να τα σπονσοράρει ο ίδιος κτλ. Κι εγώ δεν έχω καταλήξει κάπου. Προσπαθώ να αφουγκραστώ την εποχή και τα τεκταινόμενα και να καταλάβω τι συμβαίνει, αλλά δεν τα καταφέρνω πάντα.

TM_Papazoglou2
Νιώθετε ότι οι δισκογραφικές έχουν εστιάσει σε 10-20 συγκεκριμένους καλλιτέχνες και αυτοί κινούνται περισσότερο; Δε χρειάζεται η πολυφωνία;
Ο καθένας έχει τον χώρο του, αλλά δυστυχώς κάποιοι παραγκωνίζονται. Κοίτα, όταν δεν είσαι ο υπερφιλόδοξος τύπος, καριερίστας, αλλά προτιμάς χαμηλότερους τόνους, δυσκολεύουν τα πράγματα. Εγώ ζω 20 χρόνια από αυτό που γουστάρω και λατρεύω. Έχω κάνει τόσα πράγματα χωρίς να έχω ποτέ καμία βοήθεια. Δεν ήμουν ποτέ ευνοούμενη κανενός δημοσιογράφου, παραγωγού, διευθυντή εταιρείας, συνθέτη. Ο Νίκος ο Μαμαγκάκης που με πρωτοάκουσε και μου έδωσε τα πρώτα τραγούδια με βοήθησε και ήταν το έναυσμα για να ξεκινήσω. Πάντως όσο περνούν τα χρόνια και βλέπεις άλλους που ακούγονται πολύ στα ραδιόφωνα, διαφημίζονται, προβάλλονται περισσότερο κ.λπ., δε γίνεται να μην αναρωτηθείς ώρες ώρες: «Τι έχω κάνει λάθος;». Και γιατί πιο ταλαντούχοι άνθρωποι μένουν στην αφάνεια;

Από πού αντλείτε τη δύναμη να συνεχίζετε;
Δεν ασχολούμαι πολύ με τα γύρω γύρω, τα κουτσομπολιά κ.λπ., γιατί μου ζαλίζουν το μυαλό. Κάνω αυτό που θέλω, όπως το γουστάρω. Κάνω τη δουλειά μου με τον τρόπο μου. Επίσης, δε θέλω να δίνω αναφορά σε άλλους για το τι κάνω, γι’ αυτό δεν έχω μπλέξει με παραγωγούς κ.λπ. Αν μου πει κάποιος θα κάνεις αυτό ενώ δε μου αρέσει, δε μου «λέει», θα τα πάρω στο κρανίο, δεν μπορώ (γέλια). Από την άλλη όλοι οι καλλιτέχνες έχουμε και την ανασφάλειά μας και μερικοί ίσως χρειάζονται να τους κατευθύνει κάποιος. Μερικές φορές, το πατρονάρισμα μπορεί να σου κάνει πολύ καλό, μπορεί όμως να σε βάλει και σε έναν άλλον δρόμο από αυτό που είσαι. Αυτό δεν μπορούσα ποτέ τελικά, να με πλασάρουν σαν κάτι άλλο από αυτό που είμαι. Δε θα το άντεχα αλλά έχει το τίμημά του κι αυτό.

TM_Papazoglou5Τι έχει περισσότερη αξία: να είσαι αναγνωρίσιμος ή να ξέρουν τη δουλειά σου;
Οι περισσότεροι τραγουδιστές είμαστε πια αναγνωρίσιμοι γιατί μας έχουν δει σε εκπομπές. Το έργο μας όμως λίγοι το ξέρουν καλά, αυτή είναι η αλήθεια. Πολλοί μου λένε «Αχ σε είδα στην τηλεόραση». Ε και; Είναι μια πολύ μεγάλη απάτη αυτό. Και αυταπάτη για μερικούς, γιατί την ψωνίζουν κιόλας, νομίζουν ότι είναι κάποιοι επειδή τους είδαν σε εκπομπή στην τηλεόραση. Το κατάλαβα απ’ την πρώτη στιγμή ότι είναι απατηλό το πράγμα, τα έχω ξεκαθαρίσει χρόνια τα πράγματα, δε θέλει και πολύ μυαλό. Οπότε κινούμαι αναρχοαυτόνομα και κάνω τη δισκογραφία μου και τις παραστάσεις μου και εκεί είναι που σε μαθαίνει αληθινά ο ακροατής και σε εκτιμά ή σε απορρίπτει.
Βέβαια, το να είσαι πολύ γνωστός και να έχεις κάποιες πολύ μεγάλες επιτυχίες σού δίνει κάποιες ευκολίες μετά, αλλά υπάρχει η καλή και η κακή πλευρά των πραγμάτων. Επειδή έχω συνεργαστεί με πολύ γνωστούς συναδέλφους, δεν ξέρω αν θα ήθελα να είμαι στη θέση τους. Έχουν ένα διαρκές άγχος και μια αγωνία για την επιτυχία, που δεν ξέρω πώς ζουν μ’ αυτό το πράγμα. Πρέπει να είναι όλη σου η ζωή αυτό. Γι’ αυτό κατέληξα πως, αν μια τραγουδίστρια θέλει να κάνει μεγάλη καριέρα, δεν πρέπει να κάνει οικογένεια, διότι πρέπει να ασχοληθεί με αυτό νύχτα μέρα και δε γίνεται κάποιος φυσιολογικός άνθρωπος που έχει δίπλα της να το ανεχθεί. Κυρίως για τις γυναίκες ισχύει αυτό, με τους άντρες είναι διαφορετικά, είναι προνομιούχοι, όπως πάντα. Όταν κάνεις παιδιά και είσαι όλη μέρα αλλού και στο μεγαλώνει άλλος, ποιο το νόημα; Τα παιδιά θέλουν τους γονείς τους, γι’ αυτό την κόρη μου την έκανα πολύ συνειδητά και τη μεγαλώνω αφήνοντας τη δουλειά μου λίγο πίσω.

 

Σας άλλαξε η μητρότητα;
Ναι, πάρα πολύ. Νομίζω με έκανε άλλον άνθρωπο. Με μαλάκωσε, κάτι που γίνεται υποχρεωτικά, νομίζω, γιατί αναλαμβάνειςς τη μεγάλη ευθύνη να μεγαλώσεις έναν άνθρωπο και να τον κάνεις άνθρωπο! Συνεχίζω να είμαι ξέφρενη βέβαια κι έχει γίνει έτσι κι η κόρη μου! Είναι πολύ τρελοκομείο, έχει πολλή πλάκα και την απολαμβάνω. Είναι υπέροχο, αλλά και δύσκολο ειδικά για το δικό μας επάγγελμα που χρειάζεται να λείπουμε για κάποια χρονικά διαστήματα.

Με τον σύζυγό σας (Μιλτιάδη Παπαστάμου) πάντως είστε σε πολύ διαφορετικά είδη μουσικής…
Μάλλον γι’ αυτό αντέξαμε τόσα χρόνια(17!). Δεν εμπλέκεται και ο ένας στη δουλειά του άλλου. Ζητάμε ο ένας τη γνώμη του άλλου, αλλά μέχρι εκεί. Πρωτογνωριστήκαμε όταν τραγουδούσα με τον Περίδη το 1997, που έπαιζε μαζί του ο Μίλτος, μετά κάναμε τον δίσκο με τον Αλκίνοο και τον Πάππο («Όσα σου μοιάζουν»), όπου μόνο που δε σκοτωθήκαμε (γέλια). Μετά από τόσα χρόνια, βρεθήκαμε πριν λίγο καιρό πάλι μαζί επί σκηνής σε ένα αφιέρωμα για τον Χατζιδάκι μαζί με τον Ηλία Λιούγκο, που το παρουσιάσαμε τον Ιούλιο και στην Κεφαλλονιά. Πλάκα έχει που ξαναβρεθήκαμε μουσικά!

Ετοιμάζετε κάτι καινούριο αυτήν την περίοδο;
Ετοιμάζω έναν δίσκο με παλιά λαϊκά εδώ και ενάμιση χρόνο. Δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα, αλλά πιστεύω ότι θα είναι προς κυκλοφορία τα Χριστούγεννα. Είναι τραγούδια όχι τόσο γνωστά, που όμως τα αγαπάω και τα γουστάρω πολύ! Κάποια τα ήξερα από παλιά, κάποια τα έψαξα και τα βρήκα αργότερα. Πιστεύω ότι είναι καλό να βγαίνουν και να ξανακούγονται τραγούδια που δεν τα ξέρει ο κόσμος. Έχουν κάνει πολύ ωραίες ενορχηστρώσεις ο Βασίλης Κετεντζόγλου, ο Άρης Κούκος, ο Βαγγέλης Μαχαίρας, ο Γιώργος Γεωργόπουλος και ο Νίκος Γύρας. Στην αρχή ήθελα να το κάνω μόνο με μπουζούκια, αλλά μετά από έναν χρόνο που το σταμάτησα και το ξανάπιασα σκέφτηκα να κάνω μερικά τραγούδια με παραδοσιακά όργανα. Κι έχουν βγει πολύ ιδιαίτερα, γιατί είναι κομμάτια γραμμένα πάνω σε δρόμους ανατολίτικους, ταίριαζαν πολύ με τα κανόνια και τα ούτια. Έχει πολύ ωραίες συμμετοχές με τον Μπάμπη Στόκα, τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, τον Δημήτρη Μπάση και τους Τακίμ. Πιστεύω ότι θα είναι κάτι ενδιαφέρον. Ήθελα πάρα πολλά χρόνια να κάνω κάτι τέτοιο και απόλαυσα πολύ την όλη διαδικασία. Εννοείται ότι είναι δική μου παραγωγή, όπως κάνουνε πια οι περισσότεροι συνάδελφοι. Μπορεί να είναι και ο τελευταίος δίσκος μου, αφού από εδώ και πέρα δεν ξέρω αν έχει νόημα πια να βγάζουμε δίσκους.

 

Γιατί;
Λόγω κοινωνικής αναγκαιότητας. Βλέπω ότι ο κόσμος βρίσκει και ψάχνει τα τραγούδια πια στο youtube ή τα κατεβάζουν από τις υπηρεσίες music streaming. Στο μέλλον μπορεί να βγαίνουν μόνο στο ίντερνετ τα τραγούδια. Έτσι η ύπαρξη του cd παύει να έχει νόημα.
Ποιος ξέρει; Διάβαζα κάπου ότι στη Γαλλία όσοι κατεβάζουν τραγούδια πειρατικά τρώνε πρόστιμο. Εδώ δεν υπάρχει καν κάποιος τέτοιος νόμος, κι αν υπάρχει δεν εφαρμόζεται βέβαια. Έχουμε στο αίμα μας την παρανομία μάλλον (γέλια). Πιθανότατα αυτό το κράτος λειτουργεί έτσι από τότε που γεννήθηκε.

Δε θα χαθεί έτσι ένα πολύ βασικό κομμάτι της μουσικής;
Η τέχνη της μουσικής δε χάνεται, γιατί υπάρχουν και οι ζωντανές εμφανίσεις, που είναι κάτι άμεσο. Παλιά δεν υπήρχαν καθόλου μέσα καταγραφής, όμως η μουσική επιβίωσε στα χρόνια και τις εποχές. Ο Μπαχ και οι λοιποί κλασικοί ηχογραφήθηκαν αιώνες μετά την εποχή τους, όμως παίζονταν ζωντανά στην εποχή τους και μες στα χρόνια και έτσι σώθηκε το έργο τους. Το ίδιο ισχύει για τη δημοτική μας παράδοση. Για μας λοιπόν υπάρχει πάντα το ζωντανό, που είναι και το ζητούμενό μας, να σου πω την αλήθεια. Η ζωντανή εμφάνιση είναι κάτι πολύ μαγικό, και για τον κόσμο και για εμάς. Είναι τέτοια η ψυχική ανάταση και η λύτρωση: μπορεί να φύγεις από το σπίτι χάλια και να σου αλλάξει τελείως τη διάθεση! Μετά επιστρέφεις με άλλη οπτική για τη ζωή, για τα πράγματα. Οπότε το ζωντανό, το live είναι το πιο σημαντικό στην τέχνη μας!

Το καλοκαίρι πού θα σας δούμε; Έχετε σχεδιάσει κάποιες συναυλίες;
Εκτός απ’τις συναυλίες ανά την Ελλάδα, στην Αθήνα θα εμφανιστώ στις 14 Σεπτέμβρη με την Εστουδιαντίνα και τον Μπάμπη Τσέρτο στο κηποθέατρο Νίκαιας και στις 16 Σεπτέμβρη με τους αγαπημένους ΤΑΚΙΜ στην πλατεία Χαϊδαρίου. Φυσικά φέτος όλες οι εμφανίσεις εξαρτώνται άμεσα και από τις πολιτικές εξελίξεις! Τις Παρασκευές του Νοέμβρη, πάντως, θα είμαστε με τον Χρίστο Τσιαμούλη στο Γυάλινο Up Stage με διάφορους καλεσμένους!

 

Συνέντευξη: Β. Αναγνωστοπούλου, Σ. Κοζανίδου | Φωτογραφίες: Άν. Μουταφίδη/Tech Matrix

Submit a Comment