Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Scroll to top

Top

No Comments

Κέλλυ Σταμουλάκη|Μια σύγχρονη Παραμυθού.

Κέλλυ Σταμουλάκη|Μια σύγχρονη Παραμυθού.

Συνέντευξη: Βίκυ Αναγνωστοπούλου, Σοφία Κοζανίδου

Μιλήσαμε με την Κέλλυ Σταμουλάκη λίγα λεπτά πριν τη γενική πρόβα για τη παιδική θεατρική παράσταση «Μόνο αν το πιστέψεις…», που έγραψε και σκηνοθέτησε η ίδια. Μια υπερδραστήρια και παραγωγική γυναίκα, που μπορεί να περνάει από τη μυθοπλασία στο τραγούδι κι από τη στιχουργική στη σκηνοθεσία, φωτίζοντας ό,τι κάνει με αγάπη για τα παιδιά και την ίδια τη δημιουργία.

Ποια από τις ιδιότητες σας ξεχωρίζετε; Της συγγραφέως ή της σκηνοθέτιδας;
Θεωρώ ότι είναι αλληλοσυμπληρούμενα και συγκοινωνούντα δοχεία. Προσωπικά, όταν γράφω, σκηνοθετώ κιόλας το έργο. Βέβαια, δεν είμαι αμετακίνητη επειδή έχω ήδη φαντασιωθεί μια σκηνοθεσία – όταν έχεις το ζωντανό υλικό είναι κι αυτό πηγή έμπνευσης. Όταν βλέπεις ότι ένας ηθοποιός έχει δεξιότητες, αγωνίζεσαι να τις εντάξεις. Δε θα ήθελα να τα ξεχωρίσω. Ακόμα και οι στίχοι είναι δραματουργικά δεμένοι με το έργο, προχωρούν την εξέλιξη. Απλά, η συγγραφή είναι τελείως εσωτερική διαδικασία. Κλείνεις τα παντζούρια σου και βουτάς εντός σου, αφού έχεις πάρει τα εξωτερικά ερεθίσματα για να τα ξαναβγάλεις στην επιφάνεια, να τα επεξεργαστείς και στην πορεία να λυτρωθείς από αυτά. Ενώ η σκηνοθεσία λειτουργεί με εξωστρέφεια, γιατί λειτουργείς ομαδικά. Το θέατρο είναι η απόλυτα ομαδική δουλειά.

MONO AN TO PISTEPSEIS_TechMatrixΤι δίνει το παραμύθι και τι το θέατρο στα παιδιά; Βρίσκετε ικανοποιητική την παρουσία τους στο θέατρο ή μειώνεται σταδιακά;
Θα έχετε διαβάσει ότι στους πολέμους οι τέχνες αναπτύχθηκαν, γιατί ο άνθρωπος στα δύσκολα αναζητάει την ουσία των πραγμάτων και του εαυτού του. Αν πριν πήγαιναν στα μπουζούκια, έχουν μειωθεί τα μπουζούκια, όχι το θέατρο. Το θέατρο γνωρίζει άνθιση, γιατί αγωνιά ο άνθρωπος να έρθει σε επαφή με τον ουσιαστικό εαυτό του. Πιστεύω ότι πηγαίνει και τα παιδιά του στο θέατρο, ακόμα κι αν στερούνται οι ίδιοι, απλά πιο επιλεκτικά. Και βλέπω ότι αρχίζουν σιγά-σιγά να ενημερώνονται οι θεατές και να ξεχωρίζουν κάποιους θιάσους που έχουν συνεχή παρουσία.

Από πού αντλείτε τη δύναμη και την έμπνευση σας;
Από το καθετί που κάνω. Το μυστικό είναι να κοιτάς μέσα σου με απορία, όπως κάνουν τα παιδιά, γι’ αυτό δουλεύω για παιδιά. Αυτή είναι η δύναμη: η αθωότητά τους. Κι όταν λέω αθωότητα δεν εννοώ ότι δεν αντιλαμβάνονται, αλλά ότι έχουν πρωτογενή ματιά στα πράγματα. Το σπουδαίο είναι ότι ξεκινάς από την πρωτογενή πηγή. Αυτή είναι η έμπνευσή μου, η αθωότητα και να έχουμε ανοιχτές προσλαμβάνουσες. Αλλά και το καθετί, αυτό που νιώθω, αυτό που βλέπω, αυτό που ακούω μπορεί να με εμπνεύσει.

Ο θίασος Αβάντι μέτρα 14 χρόνια ζωής και δράσης. Θα ξεχωρίζατε μια στιγμή σε αυτή την πορεία;
Όλες οι στιγμές είναι ξεχωριστές. Είναι σα μία σκάλα που ανεβαίνεις: αν δεν πατήσεις στο ένα σκαλί, δεν μπορείς να πας στο άλλο. Οπότε αυτή η εξέλιξη, που είναι εσωτερική και ξεκινάει από μέσα μας, είναι κομμάτι της ζωής μας. Δε γίνεται να πετάξεις κάποιο κομμάτι της ζωής σου, γιατί αυτό σε ωθεί να προχωρήσεις, να εξελιχθείς, είτε από χαρά είτε από πόνο είτε από δυσκολία. Οπότε, δε θα πέταγα τίποτα, παρόλο που κάποιες ήταν πιο ευχάριστες στιγμές και άλλες όχι τόσο. Αλλά δε θα πέταγα ούτε τις δυσάρεστες, γιατί αυτές είναι πηγή έμπνευσης και σημείο εκκίνησης.

Η μουσική έχει πάντα κεντρικό ρόλο στις παραστάσεις σας. Γιατί κάνετε αυτή την επιλογή;
Είναι πολύ σημαντικό, γιατί η μουσική εντείνει τα συναισθήματα. Είναι μια τέχνη που όταν συνυπάρχει στο θέατρο, είτε σε αντίστιξη είτε αρμονικά, εντείνει τα συναισθήματα των ηρώων, άρα και των θεατών. Είμαι η πρώτη στην Ελλάδα που είχα ερμηνευτές από τη μουσική σκηνή – έχω δουλέψει με την Ευρυδίκη, με το Βασίλη Λέκκα, με το Σταύρο Σιόλα, με το Λαυρέντη Μαχαιρίτσα. Οι τέχνες συνυπάρχουν στο θέατρο: χορός, μουσική, τραγούδι. Έκανα αυτή τη μεικτή διανομή, όπου υπάρχουν βέβαια ηθοποιοί που χορεύουν και τραγουδούν και ερμηνευτές από τη μουσική σκηνή. Το έχω θεμελιώσει από το 2005 και πάντα με ζωντανή μουσική..

Αρκεί να πιστέψεις κάτι για να γίνει;
Μόνο αν το πιστέψεις μπορεί να γίνει. Αυτό σημαίνει ότι κι εσύ παλεύεις γι’ αυτό, μάχεσαι, τολμάς για να μπορέσεις να φτάσεις στο στόχο σου, αλλά αν δε το πιστέψεις δεν υπάρχει περίπτωση να φτάσεις οπουδήποτε-μένεις στην ηττοπάθεια. Κι αυτό που προτείνουμε στους θεατές είναι η αυτοπεποίθηση, η τόλμη για να γίνουμε αυτό που θέλουμε στη ζωή, δηλαδή ο εαυτός μας.

Submit a Comment