Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Scroll to top

Top

No Comments

Βόλτα στον Υμηττό με τη Μαρία Παπαγεωργίου!

Βόλτα στον Υμηττό με τη Μαρία Παπαγεωργίου!

Συνέντευξη: Βίκυ Αναγνωστοπούλου, Σοφία Κοζανίδου
Φωτογραφίες: Γιώργος Αδάμος/ Tech Matrix

Τόσο μυστήρια όσο και γοητευτική. Η Μαρία Παπαγεωργίου ορίζει τη μουσική μέσα από το ταπεινό βλέμμα που έχει κάτω από τη σκηνή και τον τρόπο που το μετατρέπει σε παθιασμένο, όταν ακούει την πρώτη νότα από το μαέστρο. 
Μέχρι τις 26 Σεπτεμβρίου που θα σημάνει το τέλος του καλοκαιριού με τη συναυλία της στα Αισχύλεια του Δήμου Ελευσίνας, κρατώ την αλήθεια που κρύβει ο λόγος της: «Στην ουσία τον ψυχισµό µου τραγουδάω, προσπαθώντας να επικοινωνήσω όσα έχω ανακαλύψει µέσα από τη µουσική.»

Ήταν εύκολη η αλλαγή πλεύσης από τα χρηµατοοικονοµικά στην τέχνη;
Πέρασα πέµπτη στη σχολή µου από θεωρητική κατεύθυνση και βγήκα πέµπτη από το τέλος κι αυτό µε µεγάλη δυσκολία (γέλια). Παράλληλα, ψαχνόµουν βέβαια µουσικά. Έφυγα από τα Γρεβενά που ήµουν η «πρώτη του χωριού» και νόµιζα ότι η Αθήνα περίµενε εµένα (γέλια).
Papageorgiou_TechMatrix

Γιατί τραγουδάς;
Στην ουσία τον ψυχισµό µας τραγουδάµε, γι’ αυτό δεν µπορώ σήµερα να τραγουδάω όπως θα τραγουδάω σε 5 χρόνια. Τραγουδάω για να εκφράσω τον εαυτό µου κι επειδή γίνοµαι πιο υγιής µέσα από τη µουσική, το ψάξιµο και τις ανακαλύψεις που κάνω µέσα της. Προσπαθώ να επικοινωνήσω αυτά που έχω βρει και µε έχουν βοηθήσει. Nα δηµιουργηθούν συναισθήµατα και να αλλάξει έστω και κάτι µικρό στη ζωή σου. Όλο τον χειµώνα που εµφανιζόµουν ∆ευτέρες στον Σταυρό του Νότου, απορούσα που ερχόταν ο κόσµος ενώ δούλευε την εποµένη, αλλά µου έλεγαν ότι ξυπνάµε ωραία την άλλη µέρα. Γι’ αυτό τραγουδάω λοιπόν. ∆ε θέλω να αλλάξω τον κόσµο, θέλω να αλλάξουµε λίγο µεταξύ µας. Λίγο.

Papageorgiou_TechMatrixΔηµιουργείς µια µυσταγωγία στα live, την οποία πετυχαίνουν λίγοι… Τι δίνεις και τι εισπράττεις από τις ζωντανές σου εµφανίσεις;
Κατ’ αρχάς, νιώθω πολύ ευλογηµένη που µε πίστεψε και µε στήριξε τόσο ο κόσµος που έρχεται και ξανάρχεται όσο και ο Σταυρός του Νότου. Είναι τροµερό να υπάρχει τόση υποστήριξη κι επικοινωνία. Όσον αφορά τη µυσταγωγία στην οποία αναφέρεσαι, νοµίζω ότι πρέπει να ξέρεις καλά τον εαυτό σου. Πάντα αγχωνόµουν µε την αίσθηση ότι οι άλλοι τα καταφέρνουν καλύτερα από εµένα, που στην ουσία είναι µια άγονη σύγκριση. Γι’ αυτό πιστεύω ότι µετά τα 30, που γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου και τον αποδέχεσαι, είσαι πιο ειλικρινής και αυθεντικός και στη σκηνή.

Γίνεται να µπεις σε κατάσταση δηµιουργίας χωρίς να είσαι παρέα;
Σε κάθε δηµιουργική δουλειά πρέπει να υπάρχει µια παρέα, δε γίνεται αλλιώς, νοµίζω. Προσωπικά µε τους µουσικούς µου υπάρχει µεγάλη εκτίµηση µεταξύ µας και µε τα χρόνια έχουµε γίνει παρέα. Με τον Κοσµά Λαµπίδη και τον Σταύρο Ρουµελιώτη έχουµε αναπτύξει µια σχέση τροµερής αγάπης, εκτίµησης και ανταλλαγής µουσικής ενέργειας, ενώ µε τον Χρήστο Τόλη παίζουµε 7 χρόνια µαζί. Είναι όλοι καταπληκτικά παιδιά, όπως η βάση της µπάντας, ο Νίκος Παπαβρανούσης και ο Ντίνος Μάνος.

Papageorgiou_TechMatrix
Το συναίσθηµα έχει «µνήµη», που πολλές φορές έχει και σκληρές πλευρές, οι οποίες αυλακώνουν την ψυχή µας και αφήνουν σηµάδια. Αυτές τις δύσκολες µνήµες πώς πιστεύεις ότι πρέπει να τις διαχειριζόµαστε;
Να τις ανακαλείς µόνο για να θυµηθείς τι σου έχουν µάθει. Μέχρι εκεί. Γιατί, αν τις υπεραναλύσεις, µετά θα δηµιουργείς µόνο κακές µνήµες. Είναι σαν το νόµισµα που έχει δύο όψεις: Κοίτα την κακή εµπειρία και στρίψ’ τη για να δεις τι σου έχει µάθει. Και κλάψε, αν χρειαστεί. Πάντως, αναρωτιέµαι γιατί µε ρωτάς για τις κακές µνήµες, γιατί εγώ νιώθω ότι τις καλές µνήµες τις έχουµε αποβάλει από το κεφάλι µας και πρέπει να τις υπενθυµίζουµε στον εαυτό µας.

Γιατί έβγαλες τον προηγούµενο δίσκο σου µόνο σε βινύλιο; Papageorgiou_TechMatrix
Η ποιότητα ήχου δε συγκρίνεται, όπως και το µοίρασµα. ∆εν έχει καµία σχέση µε ένα τραγούδι που ακούς µόνος σου στον υπολογιστή. Με το βινύλιο, όπως και µε την κασέτα, ακούς  τον δίσκο από την αρχή µέχρι το τέλος, το µοιράζεσαι µε τον άλλο κι έτσι δηµιουργείς ιστορίες. Αν και πρώτη φορά έβαλα τη βελόνα πάνω στον δικό µου δίσκο σε δανεικό πικάπ, έκτοτε έχω αποκτήσει µεγάλο κόλληµα. Κάθε πρωί ξυπνάω και ακούω δίσκους όλων των ειδών και εποχών.

Στο σηµείωµα του δίσκου λες ότι θέλεις να νιώσουν οι ακροατές ότι είναι εκεί µαζί σας στο ηχοµονωµένο δωµάτιο…
Ήθελα να είµαι αυθεντική σε αυτό τον δίσκο, όλα τα τραγούδια τα έχω τραγουδήσει µία φορά. ∆εν είναι κάθε όργανο ηχογραφηµένο µόνο του ή η φωνή µου ραµµένη από διαφορετικές ερµηνείες. Μπορεί το σωστό και άρτιο να είναι αυτό, αλλά βγαίνει αποστειρωµένο. Ας πούµε στο «∆εν έχω δρόµο» παίζω κιθάρα και τραγουδάω, δεν µπορεί να διορθωθεί τίποτα. Το «Πουλάκι», για παράδειγµα, είναι γραµµένο στο σπίτι µου. Όλος ο δίσκος είναι γραµµένος πολύ ετερόκλητα!

Papageorgiou_TechMatrixΤι ονειρεύεσαι για τη «Μνήµη»;
Για εµένα επιτυχία για αυτό τον δίσκο θα είναι να µπορέσει να µε πάει ένα βήµα παραπέρα. Τώρα, µας ενδιαφέρει να το ακούσει ο κόσµος, να αγαπηθεί, να µοιραστούν στα αυτιά και στα χείλη τα τραγούδια για να πάρουµε δύναµη και να συνεχίσουµε να δηµιουργούµε.

Submit a Comment