Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Scroll to top

Top

Βασίλης Παπακωνσταντίνου: O θρύλος του Ροκ!

Βασίλης Παπακωνσταντίνου: O θρύλος του Ροκ!

Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου είναι o θρύλος της ελληνικής ροκ σκηνής. Φέτος κλείνει αισίως 43 χρόνια στο τραγούδι και συνεχίζει ακάθεκτος. Ο Βασίλης ξεκίνησε να τραγουδάει πολύ νέος και χωρίς χρήµατα. Έφευγε από τη Ν. Φιλαδέλφεια όπου τραγουδούσε και πήγαινε στη Φιλοθέη µε το ποδήλατο για να ξανατραγουδήσει την ίδια µέρα. Η αγάπη του για την τέχνη της µουσικής είναι το βασικό κίνητρο που έχει υποκινήσει όλη αυτή τη µεγάλη και επιτυχηµένη του πορεία.


Στην τέχνη, για να είµαστε αντικειµενικοί, δεν πρέπει να κρίνουµε τους καλλιτέχνες σαν χαρακτήρες αλλά σαν καλλιτέχνες και µόνο. Ο Βασίλης όµως είναι µια άλλη περίπτωση. Θες η πείρα του; Θες οι ιδέες του που δεν έχουν αλλάξει εδώ και µισό αιώνα; Το ζεστό βλέµµα του, ο καλός του ο λόγος, ο οποίος δεν είναι προσποιητός και δηµοσιοσχετίτικος, σε κάνουν να αισθάνεσαι σαν να πήγες να συναντήσεις έναν καλό φίλο που γνωρίζεις χρόνια και ας µην έχεις ανταλλάξει ποτέ κουβέντα µαζί του.

 Συνέντευξη: Βίκυ Αναγνωστοπούλου, Φωτογραφίες: Γιάννης Μαργετουσάκης & Αρχείο Βασίλη Παπακωνσταντίνου

 

 

Ο νέος δίσκος έχει γίνει µε δύο πολύ σηµαντικούς δηµιουργούς, τον Θέµη Καραµουρατίδη και τον Οδυσσέα Ιωάννου. Εσείς κάνατε την επιλογή αυτή;

Όσον αφορά τον Οδυσσέα Ιωάννου, έχω τραγουδήσει τα περισσότερα τραγούδια του από όλους τους άλλους τραγουδιστές. Αποτελεί περίπου το ¼ του ρεπερτορίου µου. Ο Οδυσσέας, λοιπόν, είχε την ιδέα να απευθυνθούµε στον Θέµη Καραµουρατίδη, γιατί έχει µια νέα πνοή. Είναι φρέσκος και, όταν τον γνώρισα, κατάλαβα ότι είναι και τρυφερό παιδί. Άκουσα 2 – 3 δείγµατα και ενθουσιάστηκα. Είναι πολύ καλός.

 

O δίσκος δεν είναι ένας κλασικός δίσκος Βασίλη… έχει ακόµα και χασάπικο. Ο δίσκος αυτός εξαργυρώνει το ροκ παρελθόν σας;

Το χασάπικο στο οποίο αναφέρεσαι δεν είναι τραγουδισµένο «χασάπικα» (γέλια). Έχω κάνει πολλά λαϊκά τραγούδια, ακόµα και δικά µου, όπως «Το ζεϊµπέκικο της φυλακής» και πολλά άλλα. Πρέπει να ξέρουµε ποιοι είµαστε, πού πάµε κι από πού ερχόµαστε. ∆εν αρνήθηκα ποτέ το λαϊκό τραγούδι και µάλιστα ο καλλιτεχνικός ήρωάς µου ήταν ανέκαθεν ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. ∆εν µπορώ να τραγουδήσω σαν εκείνον, αλλά δε θέλω κιόλας να τραγουδήσω σαν κι αυτόν. Συνήθως δεν ψήνω για λαϊκός τραγουδιστής, αλλά αυτό που ενδιαφέρει είναι να είναι ωραίο το αποτέλεσµα.

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Θυµάµαι τη συναυλία το 2000 στη Σφεντόνα, που είχε γίνει για τον Atlantis FM. Είχαν σπάσει οι πόρτες από τον κόσµο. Πιστεύω ότι είστε από τους τραγουδιστές που είχε τους πιο σκληροπυρηνικούς φαν, σε επίπεδο µεγάλων καλλιτεχνών του εξωτερικού. Πώς έχει συµβεί αυτό;

∆ε θα τους έλεγα φαν, θα τους έλεγα φίλους. Είναι πολλοί οι φίλοι, είναι και ενθουσιώδεις. Πιστεύω όµως ότι δε µε θαυµάζουν, αλλά µε αγαπούν. Αυτό συµβαίνει γιατί κι εγώ τους νιώθω και προσπαθώ να τους εκφράζω. Προσπαθώ να κάνω συναυλίες πολύ ζωντανές. Μου λένε συνθήµατα και εγώ απαντάω µε χιούµορ. Υπάρχει µια ζωντανή σχέση µε το κοινό, ένα πάρε δώσε, το οποίο είναι αµοιβαίο και πολύ ωραίο.

 

Ποιους θεωρείτε ανθρώπους-σταθµούς στην πορεία σας µέσα στο τραγούδι, που µετρά αισίως σαράντα τρία χρόνια;

Είναι τόσοι πολλοί, πολλοί εν ζωή, πολλοί που έχουν φύγει από τη ζωή, µα και ποιητές που είχαν φύγει ήδη όταν ξεκίνησα. Έχω, βλέπεις, πετριά µε την ποίηση από παιδί. Κάποτε πήγαινα στα βιβλιοπωλεία και ρωτούσα τι καινούριο είχε κυκλοφορήσει, κι έτσι ανακάλυψα πολλούς νέους ποιητές και τους τραγούδησα κιόλας. Μία τέτοια περίπτωση είναι ο Ανδρέας Πανταζής µε το «Φοβάµαι», αλλά και ο Βασίλης Γιαννόπουλος και ο Πάνος Φαλάρας. Μεγάλος σταθµός βέβαια είναι ο Μίκης Θεοδωράκης, που ήταν και ο ενδόµυχος σκοπός µου όταν πήγα στη Γερµανία και στη Γαλλία. Μετά, ο Μάνος Λοΐζος, ο Νικόλας Άσιµος, ο Θάνος Μικρούτσικος και πάει λέγοντας. Έχω τραγουδήσει, εκτός από τους κλασικούς ποιητές, τον Τριπολίτη, τον Οδυσσέα Ιωάννου, τον Μάνο Ελευθερίου, την Αφροδίτη Μάνου, τον Άλκη Αλκαίο και µε όλους αυτούς έγινα φίλος. Και µε τους συνθέτες και µε τους στιχουργούς ποιητές. Αυτοί είναι και η περιουσία µου, γιατί µεγάλωσα µαζί τους, δίπλα τους. Μας ένωναν οι ίδιες αγωνίες για το τραγούδι και αισθάνοµαι πολύ τυχερός που γνώρισα αυτούς τους ανθρώπους.

 

Σε όλη αυτή την πορεία υπήρξαν δύσκολες στιγµές, που θέλατε να τα παρατήσετε;

Υπήρξαν πριν τη δισκογραφία. Όταν είχαµε δικτατορία πήγαινα στις εταιρείες και µε διώχνανε, γιατί είχα φωνή στεντόρεια (πολύ δυνατή), όπως έλεγαν. ∆εν ταίριαζε, όπως µου έλεγαν, µε το κλίµα της εποχής. Έπειτα, δεν είχα καθόλου πικρές στιγµές και είµαι πολύ ευτυχής που έχω επιλέξει αυτό τον δρόµο.

 

Έχετε κάποια φράση που την έχετε στήριγµα, που την ακούσατε κάποια στιγµή και στάθηκε σαν φως στο σκοτάδι;

Θυµάµαι τον Μπιθικώτση κάποια φορά που µου είπε «Ρε πιτσιρικά, φρόντισε από τώρα να φτιάξεις τα γεράµατά σου, γιατί θα ’σαι µόνος σου. Μόνοι µας ερχόµαστε και µόνοι µας φεύγουµε». Αυτό το έχω πάντα στο µυαλό µου. ∆εν είναι όµως απόλυτο για όλους τους ανθρώπους. Εγώ έχω την οικογένειά µου και είµαι καλά και πιστεύω ότι θα είµαι πληρωµένος από την αγάπη της.

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Μεταδικτατορικά έχετε τραγουδήσει τραγούδια µε βαθύ πολιτικό στίχο. Στην εποχή που ζούµε χρειαζόµαστε πολύ την τέχνη για να µας κινητοποιήσει...

Η τέχνη από µόνη της είναι ωφελιµιστική: Είτε παίρνει το µέρος των πραγµάτων και µας αφήνει στον ύπνο µας είτε παίρνει θέση. Κι όταν λέω παίρνει θέση, δεν εννοώ µε κάποιο µανιφέστο. Και µια µουσική χωρίς στίχο µπορεί να καταπραΰνει τα άγρια ένστικτα, φτιάχνει ωραίους ανθρώπους, πολιτισµένους. Γι’ αυτό και κυνηγιέται κιόλας. Η εποχή όµως δε θέλει πολιτισµένους ανθρώπους, θέλει να είναι γεµάτο το προβατοποιείο µε αριθµούς για να διατηρεί τους καταναλωτές του. Προσωπικά, ήµουν ανέκαθεν ένας τραγουδιστής που τα έλεγε αυτά. Και τα λέω όχι για να ξυπνήσω τους ανθρώπους, αλλά γιατί µε κρατάνε εµένα ζωντανό. Κι έτσι µπορώ και συνεχίζω. Τώρα βέβαια η εποχή έχει αλλάξει, αλλά πριν λίγα χρόνια η περίοδος της πλαστής ευµάρειας έκανε µεγάλη ζηµιά και στην τέχνη και στο τραγούδι και στα συναισθήµατα των ανθρώπων. Τους έκανε να θέλουν να ανεβούν στην κοινωνική ιεραρχία είτε µε τα επώνυµα ρούχα που φορούσαν είτε µε τις porsche είτε µε τα γεµάτα τραπέζια στα µπουζουξίδικα!

 

Γιατί δεν τραγουδάτε πια αντικαθεστωτικά τραγούδια;

Κάνεις λάθος, όλα τα τραγούδια είναι αντικαθεστωτικά. Ο τελευταίος δίσκος έχει τραγούδια για τους µετανάστες που έρχονται εδώ αλλά και για τους Έλληνες νεοµετανάστες που φεύγουν στο εξωτερικό. Αλλά η τέχνη δεν είναι σοσιαλιστικός ρεαλισµός, αυτό θα ήταν ένα ρεπορτάζ που περιγράφει την κατάσταση. Στην τέχνη πρέπει να σκεφτεί λίγο ο κόσµος, να εµβαθύνει µε λίγη περισσότερη προσοχή στον στίχο.

 

Ποια είναι η σχέση σας µε την πολιτική εξουσία;

Καµία απολύτως. Είµαι βαθιά πολιτικοποιηµένο άτοµο, αλλά µε την πολιτική εξουσία δεν έχω καµία σχέση. Είµαι απέναντι.

 

Βρισκόµαστε σε µία κατάσταση συνεχόµενης απάθειας εδώ και χρόνια. Τι πιστεύετε ότι συµβαίνει στη χώρα µας; Γιατί δεν κάνουµε µια µικρή αρχή ώστε να αρχίσει να αλλάζει το κλίµα;

Αυτή η απάθεια επικράτησε τα προηγούµενα χρόνια. Τώρα όµως µε την κρίση βλέπουµε και καταστάσεις αλληλεγγύης, βλέπουµε µια κατανόηση, µια ανθρωπιά. Θα µου πεις, έπρεπε να έρθει η κρίση; Όχι. Αλλά δεν έπρεπε κι εµείς να παραβλέπουµε όλα αυτά τα στοιχεία. Πάντως, εν γένει δεν µπορείς να κάνεις κάτι, γιατί κρατάνε πολύ γερά τα πράγµατα στα χέρια τους οι 100 οικογένειες που διαφεντεύουν όλο τον κόσµο. Πρώτα απ’ όλα είναι τα µέσα µαζικής ύπνωσης-ενηµέρωσης, τα παπαγαλάκια κάνουν πολύ καλή δουλειά. Θα πρέπει να κλείσεις τα αυτιά σου σε αυτά και να βγεις έξω, να συναντήσεις τους ανθρώπους στο καφενείο, στις γειτονιές. Έτσι διατηρείς την ανθρωπιά σου. Από την άλλη, πρέπει να σκέφτεσαι τους ανθρώπους. Πρέπει να τους σκέφτεσαι όταν είναι άρρωστοι, πρέπει να τους σκέφτεσαι στη φτώχεια ή στην ανεργία τους. Πρέπει να σκέφτεσαι τους συνταξιούχους και να µη λες εγώ περνάω καλά.

 

Και πώς να το αντιµετωπίσουµε; Τι πρέπει να κάνουµε;

Χρειάζεται µια συνειδητοποίηση εφ’ όλης της ύλης. Όχι µόνο στον συνδικαλισµό. Εφ’ όλης της ύλης. Πρέπει να αλλάξει πρώτα ο καθένας µόνος του και να νοιαζόµαστε τον διπλανό µας χωρίς να τον κρίνουµε. Έχω πει και παλιότερα ότι χιλιάδες µοναξιές περιφέρονται µόνες τους, η µία δίπλα στην άλλη. Είναι ο καθένας µόνος του, συννεφιασµένος και θυµωµένος ακόµα και µε τον διπλανό του. Αυτό πολεµιέται µε την καλοπροαίρετη διάθεση και µε το να δίνουµε ελαφρυντικά και στον εαυτό µας ακόµα. Έτυχε ένα αστείο περιστατικό στον Οδυσσέα Ιωάννου. Ήταν σε ένα λεωφορείο 5 η ώρα το πρωί και κάποιος σκούντηξε τον διπλανό του κατά λάθος. Και γυρνάει ο άλλος και του λέει. «Τι σκουντάς, ρε, ξέρεις ποιος είµαι εγώ;» και του απαντά: «Τι να σου πω, για να πηγαίνεις µε το λεωφορείο 5 η ώρα στη δουλειά σου» (γέλια). Θεωρούµε πάντα ότι εµείς είµαστε αλάνθαστοι. Πρέπει να γίνουµε πιο ταπεινοί και καλοπροαίρετοι.

 

To χιούµορ τι ρόλο παίζει στη ζωή σας;

Στη δική µου τη ζωή παίζει πολύ σπουδαίο ρόλο. Γελάω πολύ µε τα ανέκδοτα, µε τις καταστάσεις και προσπαθώ κι εγώ να δηµιουργώ τέτοιες ατµόσφαιρες. Είναι άµυνα το χιούµορ, είναι και ζωή, είναι και χαρά. Κάτω η µιζέρια!

 

Έχω την αίσθηση ότι οι νέες παρέες δε γνωρίζονται πια. ∆ε βρίσκονται για να ιδωθούν, να αλληλοπειραχθούν,
να γελάσουν. Πώς µπορεί να αλλάξει αυτό;

Αυτό γίνεται µόνο µε κλειστή την τηλεόραση και το κινητό. Είναι ασυδοσία πια το facebook, όπου η µισή Ελλάδα καταδικάζει την άλλη µισή και τούµπαλιν. Προσωπικά δεν έχω facebook, έχω όµως ζωή.

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Το νέο κύµα καλλιτεχνών στο ελληνικό τραγούδι πώς σας φαίνεται; Ξεχωρίζετε κάποιους;

Σε ποσοστό πολύ µεγάλο, δηλαδή 90%, τα νέα παιδιά ακολουθούν τη µόδα. Το επιδερµικό τραγούδι, το εύκολο, το τραγούδι που έχει κάποιο δεδοµένο στιλ, ενώ το 10% αντιστέκεται σθεναρά ευτυχώς. Αλλά δε θα το δείτε στις τηλεοράσεις. Θα το δείτε στις µουσικές σκηνές, παιδιά καθαρά να λένε τις αγωνίες τους, τους στίχους τους. Από εκεί ξεκινούσε πάντα το κάθε καλλιτεχνικό κύµα: από τις µειοψηφίες. Βέβαια στον τοµέα του τραγουδιού, χρειάζεται µια γνωστοποίηση, όχι διαφήµιση. Κι εγώ, για παράδειγµα, δε δίνω πολλές συνεντεύξεις αν δεν έχω να πω κάτι, αλλά βγάζω πολλά τραγούδια και εκεί είναι η αλήθεια µου.

Rockumentary

Μια ζωή rock

Βασίλης Παπακωνσταντίνου1966

«CROSSWORDS»: Το πρώτο του συγκρότηµα.

 

 

 

 

 

 

 

 

Βασίλης Παπακωνσταντίνου1974

Ιούλιος 1974: Ηχογραφήσεις στο Studio Columbia µε τον Μίκη Θεοδωράκη  για τους δίσκους «Προδοµένος Λαός» (1974) και «Εχθρός Λαός» (1975).

 

 

 

Βασίλης Παπακωνσταντίνου1979

Στην µπουάτ «Διαγώνιος» στην Πλάκα. Παρασκευή 9 Νοεµβρίου 1979.

 Μάνος Λοΐζος, Μίκης Θεοδωράκης, Χαρούλα Αλεξίου, Μαρία Φαραντούρη, Γιώργος Νταλάρας, Βασίλης Παπακωνσταντίνου.

 

Βασίλης Παπακωνσταντίνου1980

Στο ιστορικό µαγαζί «Αχ Μαρία», Σολωµού 20, στα Εξάρχεια. Πρώτη χρονιά µε Iσιδώρα Σιδέρη, Σάκη Μπουλά, Σοφία Βόσσου, Γιάννη Ζουγανέλη και Εύη Αρνάκη.

 

 

Βασίλης Παπακωνσταντίνου1981

Πρόβες για τον δίσκο «Ο Ξαναπές» (1982) στο σπίτι του Βασίλη στην πλατεία Αµερικής µε τον Νικόλα Άσιµο.

 

 

 

Βασίλης Παπακωνσταντίνου1982

Τον Μάρτιο του 1982 κυκλοφορεί το «Φοβάµαι» που µε 50.000 πωλήσεις γίνεται ο πρώτος χρυσός του δίσκος.

 

 

 

 

 

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

1991

Στο studio του Μελωδία FM µε τον Οδυσσέα Ιωάννου.

 

 

 

1998-99

«Θάλασσα στη σκάλα». Σε µουσική του Θάνου Μικρούτσικου και στίχους του Οδυσσέα Ιωάννου.

 Βασίλης Παπακωνσταντίνου

«Τρικάβαλο» µε Γιάννη Ζουγανέλη και Σάκη Μπουλά στη «Σφεντόνα». Από την κοπή της πίτας.

 

 

Βασίλης Παπακωνσταντίνου2002

ΣΕΦ. Αφιέρωµα στον Γρηγόρη Μπιθικώτση.

 

 

 

Βασίλης Παπακωνσταντίνου2014-15

«9:05» από τον πρώτο χρόνο στο θέατρο Διάνα.

 

 

 

 

Βασίλης Παπακωνσταντίνου

2017

Παρουσίαση νέου δίσκου «’Ολα είναι για µας» στην Ακτή Πειραιώς και η ιστορία συνεχίζεται…