Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Scroll to top

Top

No Comments

Εννέα και πέντε: Όταν η μουσική πάει θέατρο

Εννέα και πέντε: Όταν η μουσική πάει θέατρο

Η μουσική πήγε θέατρο κι εμείς ακολουθήσαμε.

Βασίλης Παπακωνσταντίνου, Χρήστος Θηβαίος, Οδυσσέας Ιωάννου, Παντελής Βούλγαρης. Τα καλύτερα βασικά συστατικά που φουσκώνουν με τη μαγιά έξι υπέροχων μουσικών. Μία πρόβα που εκτυλίσσεται περιμένοντας το τρένο των 9.05 και που εύχεσαι να μην τελειώσει. Ένα ταξίδι με κάποιο τρένο που δεν ήρθε ποτέ, αλλά σε πήγε πίσω στο χρόνο και μέσα στην ψυχή σου.

 

10453439_1026762917350322_5436860160818279275_n

Εκείνη η φωνή που πέταγε κάποτε τις ατάκες ανάμεσα στα τραγούδια και σε άφηνε πλειστάκις αποσβολωμένο, ανέβηκε στη σκηνή και με τα κείμενά του έμπλεξε την κοινωνική ιστορία με την προσωπική μας. Σ’ ένα γράμμα γιου προς πατέρα χώρεσαν πολλά αποσπάσματα από τα «Κέρματα», που βρίσκονταν κάποτε στην τελευταία σελίδα του «Μετρό» μόνο και μόνο για να ξεκινήσεις το περιοδικό από το τέλος. Ατάκες και ιστορίες που στιγμάτισαν την εφηβεία σου, τις άκουγες τώρα επί σκηνής, ξαφνιασμένος που τις θυμάσαι τόσα χρόνια μετά και που ούτε γέρασαν ούτε ξεπεράστηκαν.

10923515_10152769837548311_5356105601858095363_n

Κι ένας Βασίλης νεότερος από ποτέ. Και πιο καθάριος από ποτέ. Όπως δεν είχε ευκαιρία η νεότερη γενιά να τον απολαύσει. Σα γυμνός χωρίς τους πιτσιρικάδες να ουρλιάζουν από κάτω, να ακούς πρώτη φορά τόσο καθαρά τα γυρίσματα και να ανατριχιάζεις. Να μην πιστεύεις ότι αυτή η φωνή και αυτή η ψυχή είναι ακόμα στην πρώτη τους εφηβεία. Και δεν τον χορταίνεις. Κι ο Θηβαίος λίγο πιο κει, με τον «Άμλετ» και το «Ημερολόγιό» του να σε διαπερνούν… Ρυθμικός, θεατρικός κι αισθαντικός συμπλήρωνε τη σκηνή, το συναίσθημα, αλλά και τον χαβαλέ!

10440250_1026767737349840_4461971046636180493_n

Κι αυτός ο κ. Βούλγαρης! Μόνο ένας σκηνοθέτης ολκής θα μπορούσε να διαχειριστεί μία τόσο βαριά πρώτη ύλη, προσδίδοντάς της ένα τόσο φίνο, διακριτικό άρωμα, γεμάτο με αποχρώσεις ουρανού και θάλασσας, διαμορφώνοντας το απαιτούμενο εκείνο κλίμα μέθεξης για να ανοίξουν αυτιά, μάτια και τελικά καρδιές.

Από τη Χούντα μέχρι το σεισμό του ’99 κι από εκεί στο χρυσό 2004 κι έπειτα στην πτώση. «Η ελπίδα, που ίσως για κάποιους να είναι η συνεχής αναβολή της απελπισίας…». Σαράντα χρόνια, γεμάτα αναμνήσεις και τραγούδια. Τραγούδια ιστορικά που κουβαλούν μεγάλα ονόματα: Λειβαδίτης, Καρυωτάκης, Άσιμος, Σιδηρόπουλος, Χατζιδάκις, Θεοδωράκης. Αλλά το κοινωνικό τραγούδι δεν υπάρχει χωρίς την ατομική αλήθεια. Έτσι, το θέατρο επισκέφτηκαν και οι σκιές όλων των μαμάδων του κοινού με την μαγική ερμηνεία του «Μαμά» από τον Βασίλη. Γιατί όπως είπε και ο Οδυσσέας: «Η μαμά μας δεν είναι τα ωραιότερα τραγούδια μας.  Η μαμά μας είναι η μαμά μας.».

Ιερά τέρατα που δε γερνούν. Που είναι εδώ κι επιμένουν να αποδεικνύουν τι σημαίνει απλότητα και τέχνη ουσιαστική, κοινωνική, ανθρώπινη. Τέχνη που σε αγγίζει, σε συγκινεί, σε ταρακουνά και σε δυναμώνει. Επί σκηνής καλλιτέχνες σπουδαίοι, που φτιάχνουν μια  παράσταση τόσο φρέσκια, σύγχρονη κι επίκαιρη. Βιωματική καθόλη τη διάρκειά της κι εμπνευστική τελικά. Από εκείνα τα μικρά πράγματα που σε δυναμώνουν και σε γεμίζουν όραμα κι ελπίδα για το μέλλον. Και με μια αίσθηση πως «ό,τι πέρασε, πέρασε σωστά». Γιατί το περάσαμε, το ξεπεράσαμε και είναι πλέον στη φαρέτρα μας.

10392349_10152605188838311_3265698735278702958_n

Submit a Comment