Image Image Image Image Image Image Image Image Image Image
Scroll to top

Top

No Comments

Ν.Παραουλάκης “Από το φως και το σκοτάδι” Παρουσίαση Δίσκου

Ν.Παραουλάκης “Από το φως και το σκοτάδι” Παρουσίαση Δίσκου

Στις 4/11/2014 στο Rythmo Stage έγινε μια μυσταγωγία… ήσυχα, οικεία, περίεργα θαυμαστά. Ο Νίκος Παραουλάκης παρουσίασε τον πρώτο του δίσκο σε μουσική δική του και στίχους του Δ. Παπαχαραλάμπους.

Σπουδαίοι μουσικοί πλαισίωσαν αυτήν την παράσταση. Στο κέντρο της σκηνής με μεγάλη σεμνότητα και σεβασμό προς όλους αλλά πάνω από όλα στην ίδια του την τέχνη ο Ν.Παραουλάκης. Τραγούδια μεστά, που η μελωδία αγκαλιάζει το στίχο και χαράζει αυθόρμητα το χαμόγελο στα χείλη, με τη σιγουριά ότι όσο η ιστορία δένει με τις ρίζες του πολιτισμού, το μυαλό και την ψυχή των ανθρώπων, ο κόσμος θα προχωράει στους αιώνες…

 

P1070094

Τον Νίκο τον γνωρίσαμε τον προηγούμενο μήνα τον οποίο επισκεφτήκαμε στο σπίτι του-στούντιο. Πήγαμε εκεί για να μιλήσουμε για τις μουσικές δουλειές του και για τον καινούριο δίσκο που μόλις κυκλοφόρησε με τίτλο “Από το φως και το σκοτάδι”. Ο Νίκος Παραουλάκης είναι: «…σχεδόν άγγελος», όπως είπε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης στην παρουσίαση του δίσκου, και έχει δίκιο. Το σπίτι του το έκανε στούντιο και μάλιστα σοβαρών προδιαγραφών, δωμάτιο μέσα σε δωμάτιο ή room in a room, όπως λένε οι ειδικοί: πάτωμα με λάστιχο για καλή ηχομόνωση ώστε να μην ενοχλούνται οι γείτονες, διπλά τζάμια και ειδικά ηχοαπορροφητικά και ηχοανακλαστικά υλικά ώστε ο ήχος να είναι αυτός που πρέπει για τις εγγραφές. Το έφτιαξε με τη βοήθεια ενός φίλου του και μουσικού, του Νίκου Χριστόπουλου, και κάθε φορά που του δίνουν τα εύσημα για την κατασκευή δεν παραλείπει ποτέ να το αναφέρει!

Ο ίδιος μας είπε: «Όλα έχουν φτιαχτεί κομματάκι κομματάκι, με το χέρι. Ο χώρος δεν είναι ανηχοϊκός, γι’ αυτό έχει και τα diffuser. Προσπάθησα να μην το μπουκώσω, ώστε να μη χαλάει η χροιά και χάνονται τα ψηλά». Όταν λέει κομματάκι κομματάκι, ναι, λέει αλήθεια. Κάποια υλικά ηχοαπορρόφησης και ηχοανάκλασης είναι κατασκευασμένα από ξύλο τα οποία έχει πλανήσει ο ίδιος με τα χέρια του. Και μάλιστα όταν κάναμε την απλή αλλά κρίσιμη δοκιμή με τα παλαμάκια που κάνουν σε αυτούς τους χώρους για να δουν πώς είναι ηχητικά… το στούντιο του Νικόλα πήρε άριστα!
Το νέι είναι αυτό που τον χαρακτηρίζει, ένα πολύ ιδιαίτερο πνευστό όργανο που μοιάζει με καλαμένια φλογέρα και παίζεται φυσώντας πλάγια δίνοντας στη χροιά του ήχου έναν αέρινο χαρακτήρα που σε ταξιδεύει σαν πλοίο που σαλπάρει για όπου το μυαλό θέλει να σκορπίζεται… και αυτός είναι και ο ουσιαστικός σκοπός της τέχνης της μουσικής, να σου δημιουργεί εικόνες από τον ήχο… να σε ταξιδεύει… όσο πιο δεξιοτέχνης ο μουσικός τόσο μεγαλύτερα τα ταξίδια… και ο Νικόλας είναι μάγος…

_DSC8766

Μάλιστα, επειδή η ποιοτική αναπαραγωγή της μουσικής είναι μια τέχνη με την οποία ασχολούμαστε συστηματικά στο περιοδικό, ο Νίκος ήρθε στο στούντιο ακροάσεων και ακούσαμε μαζί το CD του και δε σας κρύβω ότι η εγγραφή του ήταν πολύ υψηλού επιπέδου. Τα πάντα ζυγισμένα, ρυθμισμένα και προσεγμένα όπως έπρεπε, χωρίς πασαλείμματα και χοντροκοπιές. Ναι, αυτή η ηχογράφηση που έγινε στο δουλεμένο με το χέρι στούντιο ξεπερνάει σαν αποτέλεσμα πολλές μεγάλες εταιρείες της μουσικής βιομηχανίας που βγάζουν τους δίσκους με το κιλό…

Όλοι οι ερμηνευτές που φύσηξαν ζωή με τη φωνή τους στη μουσική του Νίκου είναι ένας και ένας: Α.Ιωαννίδης, Ν.Λιδάκης, Μ.Δακανάλη, Ζ.Βεργάκη, Μ.Φασουλάκη, Α.Ρίζος, Μ. Κώτη, Π.Παπαϊώναννου, Ν.Βενετάκης, Φ.Σιώτας. Όλοι εξαιρετικοί καλλιτέχνες, ποιοτικές φωνές και πάνω από όλα εξαιρετικοί άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου και του στιχουργού Δ. Παπαχαραλάμπους, ο οποίος είναι ο «θιασώτης» αυτού του έργου, αφού ο Νίκος εμπνεύστηκε και πάτησε στα «λόγια» του για να δημιουργήσει.

Όταν ακούγαμε τον δίσκο, η ποιότητα όχι μόνο στη σύνθεση της μουσικής αλλά και στη φροντίδας της εγγραφής δημιουργούσε στο μυαλό μας εικόνες … ατέλειωτες ώρες δουλειάς και συλλογισμού για να βγει το καλύτερο αποτέλεσμα. Και όλα αυτά όχι για τα λεφτά και τη δόξα… Ο Νίκος είναι ένα πολύ σεμνό παιδί, η ειλικρίνεια και η εντιμότητα που τον διακρίνουν φαίνονται στα μάτια του από το πρώτο βλέμμα. Όλα αυτά λοιπόν έγιναν από την καθαρή και αμόλυντη αγάπη του για τη μουσική. Ναι, είναι περίεργο… και όμως υπάρχουν ακόμα τέτοιοι άνθρωποι και πάντα θα υπάρχουν… Αυτό που έχει νόημα τελικά είναι οι ουσιαστικές ανθρώπινες σχέσεις, αυτές στις οποίες οι άνθρωποι κοιτιούνται στα μάτια με καθάριο βλέμμα… και κάνουν τέχνη…δημιουργούν πολιτισμούς και αφήνουν στους επόμενους όχι συντρίμμια… αλλά πολύτιμα φυλαχτά!

 

Κείμενο: Β.Αναγνωστοπούλου | Φωτογραφίες: Β. Αναγνωστοπούλου/Tech Matrix

 

Submit a Comment